ديوان صائب

علايق مي دواند ريشه آسان در دل سنگين
سليماني محال است از کمر زنار بگشايد

گشايش نيست در طالع گرههاي خدايي را
که ده انگشت نتواند زبان لال بگشايد

گشايشها بود در انتها از بستگي دل را
گره از رشته تب عقده تبخال بگشايد

به هر نامحرمي عاشق لب اظهار نگشايد
گل اين باغ، دفتر در حضور خار نگشايد

شکايت نامه ما سنگ را در گريه مي آرد
الهي هيچ کافر مهر ازين طومار نگشايد؟

گره تا کي ز ابروي سخن پرداز نگشايد؟
در رحمت به رويم چند آن طناز نگشايد؟

زبخت تيره اميد گشايش نيست در کارم
به سعي سرمه هرگز عقده آواز نگشايد

به خون نغمه رنگين باد منقار نواسنجي
که بال بيغمي در چنگل شهباز نگشايد

زموج بيقراري حرص آسودن نمي داند
زبان را در طلب پيوسته سايل کار فرمايد

سبکسيري که دارد راه دوري در نظر صائب
مروت نيست مرکب را به منزل کار فرمايد

مشو غافل زفيض خاکساري در برومندي
که ريحان از سفال تشنه اينجا آب مي جويد

زبان آتشين در آستين دارد گرستن را
به اشک گرم روي خويش شمع انجمن شويد

يد بيضاست در روشنگري لطف عزيزان را
غبار از ديده يعقوب بوي پيرهن شويد

صدف در سينه درياي تلخ از فيض خاموشي
دهان خود به آب گوهر شهوار مي شويد

زجوهر در سرشت سخت رو جهل است محکمتر
کجي را از نهاد تيغ، روشنگر نمي شويد

دل سودازده در طره دلدار افتاد
گل بچينيد که ديوانه به بازار افتاد

ناله اي کز سر در دست شنيدن دارد
دل به بيهوده درايان جرس نتوان داد

چه کند يوسف اگر تن ندهد در زندان؟
تن به آغوش زليخاي هوس نتوان داد

هوس ديدن رويي است مرا در خاطر
که نقابش دو جهان روي نما مي طلبد

قطره بيجگري کز نظر ما افتد
شور حشري شود و در دل دريا افتد

خون فرهاد سر از خواب عدم بردارد
آتش لاله چو در دامن صحرا افتد

آبرو در گره گوشه عزلت بسته است
يوسف از چه چو برآيد ز بها مي افتد

هرکجا پرتو جانانه ما مي افتد
برق در خرمن پروانه ما مي افتد

نيست ممکن که به خرمن نرساند خود را
در دل سنگ اگر دانه ما مي افتد

در دياري که بود کعبه برابر با خاک
که به تعمير صنمخانه ما مي افتد؟