ديوان صائب

همانا تخم ما اميدواران رزق قارون شد
وگرنه دانه در خاک اينقدر پنهان نمي ماند

به خون نااميدي دست شويد از گشاد دل
نواسنجي که دست غنچه گل در حنا بيند

عنان نفس را هر کس تواند داشتن محکم
سمند سرکش افلاک را در زير ران بيند

زبيم غير رويش را نديدم سير، چون طفلي
که در اثناي گل چيدن جمال باغبان بيند

اجل بار گرانباران دنيا را سبک سازد
بود در خواب اگر آسايشي حمال مي بيند

خرابيهاي ظاهر، گنج در ويرانه مي دارد
مبصر جغد را مرغ همايون فال مي بيند

تماشاي رخش در دستها نگذاشت گيرايي
مگر از حسن خود آن آتشين رخسار گل چيند

نسازد خاک خامش آتش ما بيقراران را
مي پرزور ما از جوش در پيمانه ننشيند

از در آستين پيوسته دارد شمع اشک خود
که گرد کلفتي بر خاطر پروانه ننشيند

مکن زنهار از خلوت نشيني منع زاهد را
چه سازد صورت ديوار اگر در خانه ننشيند؟

زسيلاب بهاران خانه آرايي نمي آيد
دل بيتاب ما در کعبه و بتخانه ننشيند

برومندي نصيب خاکساران مي شود صائب
نگردد سبز تا در خاک چندي دانه ننشيند

زمين از سايه شهباز دارد پرنيان در بر
ميا اي مرغ نوپرواز بيرون زآشيان خود

گلي نشکفت بر رخسارم از ميخانه پردازي
مگر در خون خود غلطم که رنگم برقرار آيد

يکي صد شد زتسبيح ريايي عقده کارم
کمر در خدمت زنار بستم تا چه پيش آيد

زبيتابي گره نگشود از کار سپند من
مربع در دل آتش نشستم تا چه پيش آيد

همانا بخت من از نارساييها برون آمد
که بي تکليف در ويرانه ام سيلاب مي آيد

چنان شد عام در ايام ما ذوق گرفتاري
که صيد وحشي از دنباله صياد مي آيد

زحيراني همان در وادي سرگشتگي محوم
اگر پيشانيم بر کعبه مقصود مي آيد

تسلي در دل آزرده عاشق نمي باشد
ازين ويرانه دايم ناله بيمار مي آيد

اگر در دل نباشد غصه دوران گره صائب
سخن يکدست مي خيزد، نفس هموار مي آيد

زبس در سينه من مي خورد بر يکدگر پيکان
به گوش همنشينان ناله زنجير مي آيد

غم روزي مخور صائب اگر از سير چشماني
که نعمت در رکاب چشمهاي سير مي آيد

اگر آب حيات معنيم ريزند در ساغر
به چشم وحشتم موج سراب لاف مي آيد

پرد از چهره رنگ بوالهوس از ديدن عاشق
زرمغشوش لرزان در کف صراف مي آيد