ديوان صائب

شود چون روبرو با عکس در آيينه، حيرانم؟
گل رويي که رنگ از پرتو مهتاب گرداند

ندارد ناخوشي وضع جهان در چشم بيدردان
که غفلت بستر پرخار را سنجاب گرداند

محبت غيرتي در چاشني دارد که گر خواهد
به ناخن بيستون را سينه شهباز گرداند

در آن گلشن که صائب نغمه پردازي کند، بلبل
زرگل را سپند شعله آواز گرداند

ره خوابيده در دامان اين صحرا نمي ماند
مرا گر کاروانسالار پيشاهنگ گرداند

تفاوت نيست در اجزاي اين وحشت سرا صائب
کسي تا چند جاي خويش را بيجا بگرداند؟

دورنگي در بهارستان يکتايي نمي باشد
خزف خود را درين عالم کم از گوهر نمي داند

زگرمي خون من جوهر به تيغ او بسوزاند
فروغ لاله من آب را در جو بسوزاند

ميسر نيست از دنيا گذشتن هر سبکرو را
که اين صحرا نفس در سينه آهو بسوزاند

نگردد آب از سنگين دلي در حلقه چشمش
دو عالم را اگر برق نگاه او بسوزاند

مگر بيطاقتيها بال پروازم شود، ورنه
که را دارم که مشت خار من در گلخن افشاند؟

زهي خجلت زليخا را که يوسف در حريم او
غبار ديده يعقوب بر پيراهن افشاند

زشوق جستجوي يار از گردش نمي مانم
اگر در سنگ پايم همچو دست آسيا ماند

به بيدردان نشستن هرزه خندي بار مي آرد
گريبان چمن حيف است در دست صبا ماند

چنين کز ديده شوخ کواکب مي جهد آتش
دل بي داغ در معموره عالم کجا ماند؟

سبک مغزان بزم خاک معذورند در مستي
که با رطل گران آسمان هشيار مي ماند؟

زخودبيني برآور کشتي بي لنگر خود را
که در موج خطر آيينه از دريا نمي ماند

غم روزي نيفشارد دل اهل توکل را
کسي در پاي خم بي نشأه صهبا نمي ماند

سخن کش مي کند خالي دل ارباب معني را
زغواصان گهر در سينه دريا نمي ماند

زدوزخ گرمي هنگامه صحبت نمي ماند
حضور خانه در بسته از جنت نمي ماند

نمي سازد حصاري تنگي جا بيقراران را
که ريگ از جستجو در شيشه ساعت نمي ماند

تهي مغزي که دارد فکر صيد خلق در خلوت
کمند وحدتش از حلقه کثرت نمي ماند

همانا دانه اميد ما را سوخت نوميدي
وگرنه تخم در زير زمين پنهان نمي ماند

تراوش مي کند خون دل از سيماي گفتارم
نسيم مشک در جيب صبا پنهان نمي ماند

ندارد آتش سوزنده ظرف بو نهان کردن
عيار خلق مردم در سفر پنهان نمي ماند