ديوان صائب

زدوري بيش وصل دلبران جانکاه مي باشد
خطر در منزل اينجا بيشتر از راه مي باشد

نباشد چشم زير پاي خود، سر در هوايان را
زعيب خويشتن کي عيبجو آگاه مي باشد

ضعيفان را مدان زنهار بي فريادرس صائب
که اکثر در نيستان نعره شيرانه مي باشد

دل يکرنگ در غمخانه دنيا نمي باشد
درين بستان گلي غير از گل رعنا نمي باشد

مجو از گفتگوي زاهدان خشک کيفيت
که جز ريگ روان در شيشه ساعت نمي باشد

زدست خود سليمان داد پاي تخت موران را
تواضع با فقيران نقص در دولت نمي باشد

ز انگشت اشارت در گريبان خارها دارم
بلايي آدمي را بدتر از شهرت نمي باشد

زوصل نوخطان بردار صائب کام دل اينجا
که در فردوس اين ريحان جان پرور نمي باشد

در آب چشم مي بينند مردم صورت خود را
درين ماتم سرا آيينه ديگر نمي باشد

نگردد جمع علم ظاهري با سينه روشن
صفا در چهره آيينه با جوهر نمي باشد

زخط گلرخان بردار صائب کام دل اينجا
که در فردوس اين ريحان جان پرور نمي باشد

تزلزل ره ندارد در دل بي آرزو صائب
چو آب از آسيا افتاد سرگردان نمي باشد

خمار عيش در خميازه دارد غنچه گل را
وگرنه خنده شادي درين گلشن نمي باشد

مرا مستغني از تعليم دارد سينه روشن
به رهبر حاجتي در وادي ايمن نمي باشد

زخاکستر دل آيينه تاريک روشن شد
که مي گويد سفيدي در سيه کاري نمي باشد؟

فروغ ماه در ابر تنک پنهان نمي ماند
تن سيمين او را نيست ممکن پيرهن پوشد

دهد در دامن خود لاله و گل جاي شبنم را
عذار شرمناک از ديده حيران نينديشد

شود فرمانروا در مصر عزت پاکداماني
که همچون ماه کنعان از چه و زندان نينديشد

در نگشاده سختي مي کشد از هر سبکدستي
ز زخم سنگ، صائب پسته خندان نينديشد

به مقدار گراني در سبکباري بود راحت
نهال ما به اميد خزان برخويش مي بالد

محيط فيض در عنبر زداغ لاله پنهان شد
شکوفه چون کف درياي رحمت بر کنار آمد

صفير دلخراشي مي فشارد بر جگر ناخن
کدامين شيشه دل باز در راهش به سنگ آمد؟

اگر مي بود در گلزار عالم نوگلي صائب
صفير عشق از کلک سخن پرداز مي آمد

چنين ساقي اگر دور شراب ناب گرداند
بساط خاک را در يک نفس گرداب گرداند

مگر فکر شبيخون دارد آن غارتگر دلها؟
که چون پيکان دلم در سينه جاي خواب گرداند