ديوان صائب

پشيماني ندارد خنده بر وضع جهان کردن
ندارد گريه در پي خنده اي کز زعفران خيزد

در آن گلشن که صائب غنچه منقار بگشايد
به جاي ناله از آتش زبانان الامان خيزد

نمي دانم کدامين شوخ چشم افتاده در دامش
که صياد از کمين بسيار بيتابانه مي خيزد

در اميدواري آنچنان مسدود شد صائب
که از آيينه زنگ از سعي خاکستر نمي خيزد

فغان بي اثر در سينه عاشق نمي باشد
ازين فولاد يک شمشير بي جوهر نمي خيزد

سپند خام بيجا در ميان مي افکند خود را
درين محفل صدا از بيقراران برنمي خيزد

زشمعي برگ آسايش طمع دارم که از شوخي
پر پروانه جاي برگ گل در پيرهن ريزد

ندارد عالم ايجاد چون من واژگون بختي
که رنگ شام غربت در دلم صبح وطن ريزد

دويي نبود ميان کفر و دين در عالم وحدت
دل تسبيح از بگسستن زنار مي ريزد

زحرف تلخ مي خواهد مرا ناصح به شور آرد
زناداني نمک در ديده بيدار مي ريزد

ندارد صرفه اي با بي پروبالان در افتادن
زخون کبک، رنگ قتل خود شهباز مي ريزد

اگر در دام او اشکي دل ديوانه مي ريزد
زچشم دوربيني خونبهاي دانه مي ريزد

برو ناصح نمکدان نصيحت در دلم مشکن
که شور محشر از زنجير اين ديوانه مي ريزد

زشور حشر ترساند فلک ديوانه ما را
چه بيکارست، رنگ سيل در ويرانه مي ريزد

محک از کارهاي سخت باشد شيرمردان را
به مردم جوهر فرهاد در کهسار پيدا شد

ندارد راه کثرت در حريم وحدت يوسف
حجاب ديده کوتاه بينان پيرهنها شد

دل بي آرزو را دامن پاک از هوا گيرد
زروشن گوهري گستاخ شبنم در چمنها شد

ندارد گرچه راه کعبه مقصود پاياني
کند هر کس سفر در خويشتن منزل تواند شد

نباشد گر دري ويرانه ما بي دماغان را
غبار دل در غمخانه ما مي تواند شد

به داغ نااميدي سينه ما گرم مي جوشد
همايون جغد در ويرانه ما مي تواند شد

تعين داردش در پرده بيگانگي، ورنه
حباب از ترک سر درياي اخضر مي تواند شد

چه طوفانها کند چون در مقام التفات آيد
دهاني کز جواب خشک کوثر مي تواند شد

زفکر صبح شنبه طفل در آدينه مي لرزد
که از انديشه انجام غافل مي تواند شد؟

چنين گر سبزه خط خيزد از رخسار گلرنگش
گل ازخجلت نهان در بوته خاشاک خواهد شد

اگر اين است کيفيت هواي نوبهاران را
در ميخانه از گرد کسادي بسته خواهد شد