ديوان صائب

وصال شعله جانسوز در مدنظر دارد
عبث پهلوي خود را بوريا لاغر نمي سازد

زبس سود از سفر برخاست در ايام ما صائب
حنا را رفتن هندوستان رنگين نمي سازد

زچشم بد خطر افزون بود رنگين لباسان را
زصحرا بيش در فانوس شمع دوربين لرزد

ندارد ياد چون من بيقراري صفحه دوران
که نامم همچو دست رعشه داران در نگين لرزد

زعرياني عرق مي ريزد از درويش صاحبدل
توانگر در سمور و قاقم و سنجاب مي لرزد

اگرچه حجت ناطق زعيسي در بغل دارد
همان مريم به جان از تهمت ناگاه مي لرزد

نفس در ره نسازد راست هر کس دوربين افتد
زفکر عاقبت دايم دل آگاه مي لرزد

زخواب امن صائب فتنه بيدار مي زايد
که دورانديش در منزل فزون از راه مي لرزد

گراني مي کند دست تهي بر نخل بارآور
چو افتد در ميان عاقلان ديوانه مي لرزد

هواي خانه مي ريزد زيکديگر حبابم را
نفس بيهوده در ويرانيم سيلاب مي سوزد

زقرب شمع اگر آتش فتد در جان پروانه
دل پر رخنه عاشق زچندين باب مي سوزد

به فکر کلبه تاريک ما هرگز نمي افتد
چراغ آشنارويي که در هر خانه مي سوزد

ندارد حاصل بي جذبه کوشش، ورنه هر موجي
نفس در جستن آن گوهر يکدانه مي سوزد

همان سرگشته چون موج سرايم در بيابانها
به جاي سبزه خضر از رهگذر من اگر خيزد

زشرم آن تبسمهاي شرم آلود جا دارد
که شکر خند گل در آستين غنچه بگريزد

عبوس زاهد خشک از مي گلگون نگردد کم
مگر در سوختن چين از جبين بوريا خيزد

پشيماني ندارد در طلب از پاي افتادن
درين وادي کسي کز پا درآيد بي عصا خيزد

بگير از آتش سوزنده تعليم سبکروحي
که با آن سرکشي در پيش پاي خار برخيزد

اگر وصف سرزلف تو در طومار بنويسم
چو شمع کشته دودم از سر طومار برخيزد

پي طرف کلاهش لاله دارد نعل در آتش
زخواب ناز گل از شوق آن دستار برخيزد

ندارد اعتبار خاک، خون مشک در زلفش
به يک سودا درين بازار باد از خاک برخيزد

ندارد حاصلي جز قبض خاطر خاک اصفاهان
نباشد بسط در خاکي کز او ترياک برخيزد

غبار خط مناسب نيست آن رخسار نازک را
مگر گرد يتيمي از در گوش تو برخيزد

گره گردد زبان غنچه گويا در آن محفل
که مهر خامشي از چشمه نوش تو برخيزد

کدامين شعله رخسارست در خاطر ترا صائب؟
که سقف آسمان وقت است از جوش تو برخيزد