ديوان صائب

بخيلان گر کنند استادگي در شکر افشاني
زطوطي هيچ کس شيرين زباني را نمي گيرد

لحد گهواره سان مي لرزد از بيتابي جسمم
زشوخي کشتيم آرام در ساحل نمي گيرد

زسوز سينه مجنون صحرايي عجب دارم
که چون فانوس، آتش در دل محمل نمي گيرد

بغير از بيخودي دارالاماني نيست عالم را
عبث در خلوت خم جاي افلاطون نمي گيرد

ندارم از غريبي شکوه اي از سازگاريها
مگر ياد وطن گاهي مرا در غربت اندازد

جنوني کو که آتش در دل پرشورم اندازد؟
زعقل مصلحت بين صد بيابان دورم اندازد

شدم غافل زشکر سوده الماس، مي ترسم
که کافر نعمتي در مرهم کافورم اندازد

به درياي حلاوت غوطه برمي آورم صائب
اگر عريان قضا در خانه زنبورم اندازد

اگر ظلمت زچشم آب حيوان دست بردارد
غبارآلود خود را در گلستان تو اندازد

حجاب عشق تا برجاست از عاشق چه مي آيد؟
گرفتم خويش را در خلوت جانانه اندازد

گرفتاري عنان از دست بيرون مي برد، ورنه
مرا در دام هيهات است حرص دانه اندازد

زخورشيد بلند اقبال او صائب عجب دارم
که پرتو بر در و ديوار اين ويرانه اندازد

شکوه عقل را بسياري گفتار کم سازد
دو لب را در نظرها خامشي تيغ دودم سازد

زچشم شور، صائب دوربيني مي جهد سالم
که در دارالقمار زندگي با نقش کم سازد

سخن در پايه پستي نمي ماند سخنور را
سليمان دست خود را پايتخت مور مي سازد

مرا بس در ميان دور گردان اين سرافرازي
که مکتوب مرا جانان نشان تير مي سازد

زهمراهان يکدل شوق سالک بيشتر گردد
گراني سيل را در جستجو چالاک مي سازد

صفاي روي خوبان است در دلسوزي عاشق
که اين آيينه را خاکستر دل پاک مي سازد

خروش سيل صائب مي شود در کوهسار افزون
مرا سنگ ملامت بيشتر چالاک مي سازد

شود در بر گريزان رتبه آزادگي ظاهر
خزان تشريف اين سرو جوان را تازه مي سازد

نفس در سينه تا دارد، زکلک تر زبان صائب
رياض دولت صاحبقران را تازه مي سازد

مدار اميد آسايش برون نارفته از عالم
نفس غواص در بيرون عمان تازه مي سازد

نباشد خنده بي گريه باغ آفرينش را
که گل در نوبهاران اشک شبنم دانه مي سازد

خط پاکي است گمنامي زکلفت گوشه گيران را
سياهي در نگين نامداران خانه مي سازد

نبستم گرچه طرفي در حيات از زلف مشکينش
همان اميدواري استخوانم شانه مي سازد