167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
که در دل آرزو آن شعله بيباک نگذارد
عبث سر در سر پرشور من افلاک نگذارد
زطوق قمريان چون دود از روزن هوا گيرد
بلند اقبال چون از زيردستان سايه وا گيرد
که چون تير هوايي استخوان من هوا گيرد
نخواهم خون من دامان آن گلگون قبا گيرد
زپا افتد اگر استاده اي دست مرا گيرد
که جز گرد يتيمي دامن پاک گهر گيرد؟
که بي منت چنار تنگدست از خويش در گيرد
مگر در عهد خط آن ظالم از دلها خبر گيرد
وگرنه عنکبوت از تار سستي چون مگس گيرد؟
که مرغ دوربين در بيضه احرام قفس گيرد
گلستاني که رنگ از شعله آواز من گيرد
نمک در ديده بيدرد رنگ خواب مي گيرد
بر رويي که نقش از سيلي استاد مي گيرد
وگرنه زود دل از عالم ايجاد مي گيرد
که اين آيينه از آب گهر زنگار مي گيرد
غبار خاطر من رخنه ديوار مي گيرد
که دزد خانگي را شحنه در بازار مي گيرد
مرا دل در بر از ياد قفس پرواز مي گيرد
به جرأت شمع را فانوس در آغوش مي گيرد
که تا سرکش نباشد نخل، در وي پا نمي گيرد
سر خاري ازين گلزار پاي ما نمي گيرد
زمين پاک من نخل تمنا را نمي گيرد
گرانخوابي عنان زندگاني را نمي گيرد