ديوان صائب

ندارد بزم جانان محرمي محرومتر از من
ادب لب تشنه در آغوش آب کوثرم دارد

به اين تردامني در حشر اگر از خاک برخيزم
خطرها آتش دوزخ زدامان ترم دارد

چه بيدردست بلبل در ميان نغمه پردازان
که با شغل گرفتاري دماغ گلستان دارد

پناهي نيست در روي زمين خوشتر زبي برگي
کجا خار سر ديوار پرواي خزان دارد؟

کدامين گرمرو يارب ازين صحرا مسافر شد؟
که هر ريگي درين وادي عقيقي در دهان دارد

چسان مجنون نظر بردارد از چشم غزالانش؟
که گرگش حسن يوسف کاروان در کاروان دارد

زبيدردي مدان گر عاشق صادق بود خندان
که صبح از پرتو خورشيد تب در استخوان دارد

زحرف راست مي سوزند دايم راستان صائب
که صبح صادق از خورشيد آتش در دهان دارد

ندارد ديده دريانوردان نور يعقوبي
وگرنه هر حبابي يوسفي در پيرهن دارد

درين ميخانه پرشور هر جامي که مي بينم
زياد لعل سيراب تو آتش در دهن دارد

تن آساني نگيرد دامن دلهاي روشن را
که شبنم نعل در آتش زگلهاي چمن دارد

لباس عاريت پيش از طلب انداختن دارد
قماري را که بردي نيست در پي، باختن دارد

پشيماني ندارد جان به آن جان جهان دادن
نفس در زير آب زندگاني باختن دارد

عجب پروانه بر آتش سبکروحانه مي تازد
مگر در سوختن از شمع اميد ساختن دارد؟

زرشک خامه خود همچو موي خويش مي پيچم
که دايم دست در زلف پريشان سخن دارد

سر خورشيد در خون شفق غلطيد از صائب
که تاب دستبرد تيغ مژگان سخن دارد؟

زبيم چشم، گرد کعبه در بتخانه مي گردم
سمند عزم دورانديش نعل واژگون دارد

اميد جان شيرين داشتم از لعل سيرابش
ندانستم که از خط زهر در زير نگين دارد

زشرم ابروي او پيوسته چيني بر جبين دارد
وگرنه خنده گل غنچه اش در آستين دارد

زرنگ مي بود دلهاي غافل را سيه مستي
حناي دست زنگي هند را در آستين دارد

زرنگ آميزي دولت شود غافل سيه دلتر
حناي دست زنگي هند را در آستين دارد

مجو برگ نشاط از عالم دلمرده امکان
که تاک اين گلستان اشک خونين در گلو دارد

کنند از خاکساران اغنيا در يوزه همت
که ساغرهاي زرين چشم بر دست سبو دارد

چنان ناسازگاري عام شد در روزگار ما
که طفل از شير مادر استخوان اندر گلو دارد؟

نخواهد رخنه زخم نمايان ماند در دلها
اگر اين چاشني شيريني گفتار او دارد