ديوان صائب

زبرق انتقام ايمن مشو گر اهل آزاري
که آتش عاقبت در خانه زنبور مي بارد

ندارد در تو فرياد گرفتاران اثر، ورنه
زعاجزنالي من خون زچشم دام مي بارد

نشان مردمي در مردم عالم نمي يابم
اگر دارد وجودي مردمي، مردم گيا دارد

به خاموشي زمکر دشمن بدرگ مشو ايمن
چو توسن گوش خواباند لگدها در قفا دارد

سيه چشمي که در آيينه از تمکين نمي بيند
غم نوميدي و محرومي صائب کجا دارد؟

توانگر در دل از سامان خود آزارها دارد
به قدر فلس، زير پوست ماهي خارها دارد

مجو در سايه بال هما امنيت خاطر
که اين گنج گهر را سايه ديوارها دارد

نمي افتد به دست کوتاه من دامن فرصت
وگرنه شکوه من در بغل طومارها دارد

به بوي خون زصحراي ملامت پا مکش صائب
که زخم خار او در آستين گلزارها دارد

تلاش عشق داري، عقل رسمي را زسروا کن
نمي سنجد گوهر در ترازويي که سر دارد

ندارد ديده کوتاه بينان ناخن کاوش
وگرنه در گره هر قطره درياي گهر دارد

زفکر عاقبت يک دم دلش فارغ نمي گردد
کجا در خاطر صائب غم دنيا گذر دارد؟

مشو ايمن زچشم شرمگين آن کمان ابرو
که چندين تيغ بي زنهار در زير سپر دارد

نباشد دور از سيمين بران اسباب خودبيني
که صبح آيينه خورشيد را در زير سر دارد

نگردد پرده چشم خدابين عالم ظاهر
که در آيينه، روي حرف طوطي با شکر دارد

زعاشق در حريم وصل خودداري نمي آيد
به فريادي سپند از قرب مجمر دست بردارد

خداجو غافل از در يوزه دلها نمي گردد
محال است از صدف غواص گوهردست بردارد

مشو در عين قدرت از ضعيفان جهان غافل
که از دوش سليمان بار اينجا مور بردارد

نهد در دامن ناز دگر از سرگرانيها
سري کز خواب ناز آن نرگس مخمور بردارد

درين ميدان جانبازان نماند بر زمين گردي
که دايم جلوه گلگون سواري در نظر دارد

غبار پيکرش چون گردباد از پاي ننشيند
سبک مغزي که اوج اعتباري در نظر دارد

زکوکو گفتن قمري چنين معلوم مي گردد
که نعل طوق در آتش زبالاي دگر دارد

زنبض بيقرارش مي توان دريافت اين معني
که در مدنظر اين موج درياي دگر دارد

عجب دارم که کار من به رسوايي نينجامد
نگاه دشنه ريزي در کمين طاقتم دارد

حضور گوشه خلوت به عنقا باد ارزاني
خيال او ميان انجمن در خلوتم دارد