167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
زشورش قطره اي گوهر درين دريا نمي گردد
که سيل من غبارآلود از صحرا نمي گردد
که هرگز آب گوهر تلخ از دريا نمي گردد
ازين آيينه عکس روي دلبر برنمي گردد
حجاب چشم مجنون پرده محمل نمي گردد
به گرد شمع، اين پروانه در محفل نمي گردد
که سيل تندرو آسوده در منزل نمي گردد
ميان دوستان ديوار و در حايل نمي گردد
چو برگ کاه هر کس خويش را بر کهربا بندد
ميان خويش را چون تنگ آن گلگون قبا بندد
مگر مشاطه در خواب آن پريرورا حنا بندد
عجب دارم دگر در استخوان مغز هما بندد
سبکسيري که جاي توشه دامن بر کمر بندد
چمن پيرا زغفلت رخنه ديوار مي بندد
عبث اين بوستان پيرا در گلزار مي بندد
گلستاني که در بر رخنه ديوار مي بندد
که شمع آنجا کمر در خدمت پروانه مي بندد
که در بر آشنا چون مردم بيگانه مي بندد
درين دريا زشورش در صدف گوهر نمي بندد
که در ايام دولت دوستداران به ياد آرد
که در ايام بي برگي گلستان را به ياد آرد
چو يوسف سيلي بيداد اخوان را به ياد آرد
کجا زاهد سر از خط لب ساغر برون آرد؟
خدا آيينه ما را زخاکستر برون آرد
گذارد هر که پادروي، زصحرا سر برون آرد