ديوان سيف فرغاني

دل شکسته ما در نظر کجا آيد
ترا که در تن خود بنگري و جان بيني

درون پيرهن آبيست منعقد تن او
که چون تو در نگري روي خود در آن بيني

سيف فرغاني تو در معني چو صبح کاذبي
ورچه در دعوي بياري صبح صادق را گواه

سيف فرغاني خورشيد رخش در جلوه است
گر نديدي خللي هست مگر در بصرت

اي که شيريني تو شور در آفاق افگند
حلقه زلف تو در گردنم انداخت کمند

در دين عاشقان که از اسلام برترست
کفريست عشق تو که در ايمان اثر کند

در کنه وصف تو نرسد فهم چون مني
حاشا که در کمال تو نقصان اثر کند

شبها بگريه روز کنم در فراق تو
تا صبح وصل در شب هجران اثر کند

مرا چندانکه در سر ديده باشد
خيال روي تو در ديده باشد

لب شيرين آن دلبر در آغشته است پنداري
بآب چشمه حيوان شکر در پسته تنگش

عاقبت بر ملک جان منشور سلطاني دهند
هرکه او را در حساب آرند در ديوان دل

دوست ننشاندي نهال عشق خود در باغ جان
در سفال تن اگر برنامدي ريحان دل

چو در راه آمدي از هستي خود
سري در هر قدم مي مان و مي رو

چو بند زلف تو زنجير کرد در پايم
زدم ز بدست طلب بر هزار در حلقه

سيف فرغاني بيامد چند روزي در جهان
در سخن همچو لب او شکر افشان کردو رفت

نه در عشق خسرو بود مثل من
نه در حسن شيرين بود يار او

يار من در ميانه خوبان
همچو لاله است در ميانه کشت

عشق او در دل آن اثر دارد
کآب در خاک و آتش اندر خشت

معني اسما همه در ذات تو
مضمر ست اي دوست چون نه در نود

عشق تو در دل مور عسلي نوش نهان
همچو در شمع و قصب شهدو شکر پوشيده

چو زين معنيش پرسيدم بمن گفت
نشايد خاک در چشم آب در گوش

آنچه در درمان نيابد دردمند
هست در دردي که درمانش تويي

آفتابي در شرف من همچو ماهم در خسوف
روشنايي نيست بي آن روي نوراني مرا

عشق تو در مخزن جانم نهاد اسرار خويش
دل ز اسرارش اثرها يافت در گفتار خويش

در دور خوبي تو بي قيمتند خوبان
گل در رسيد و لابد رونق بشد گيا را