167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
که جوش گل شراب لعل فام آورد مستان را
که افزايد رسايي از گره در رشته باران را
گره در دل ز پيوندست دايم شاخساران را
يد طولاست در تحصيل روزي گوشه گيران را
که از خجلت نفس در دل گره شد خوش صفيران را
مکن رسوا به احسان چهره پوشيده حالان را
نسازد قرب روح الله روشن، چشم سوزن را
ازان عاقل به از گفتار مي داند شنيدن را
لبي چون برگ گل بايد، لب ساغر مکيدن را
که از من ياد گيرد پاي در دامن کشيدن را
که تيغ تيز بر دارد ز خاک راه سوزن را
نفس در سينه مي سوزد چراغ زير دامن را
نپيچد هر که صائب از خط تسليم، گردن را
غزالان را ببين چون در ميان دارند مجنون را
که از سيلاب در خاطر غباري نيست هامون را
که بخشد گوشه اي، از خاک بردارد فلاطون را
گره در بال گردد دانه اين مرغ همايون را
به بوي گنج در خاک است استقرار، قارون را
که مي بايد به پاي مرغ، سر خاريد مجنون را
برون آرد به جان بي نفس از سنگ شيرين را
کم از خواب پريشان نيست چشم عاقبت بين را
هميشه خار در جيب است چشم عاقبت بين را
چه پروا از فغان عاشقان آن کوه تمکين را؟
که خار از دست بيرون آورد گلزار گلچين را
که خواهد سوختن آن آتشين رخسار گلچين را
به گلشن مي دواند گرمي بازار گلچين را
شکر شيرين نمي سازد مذاق طفل بدخو را
نگه دارد خدا از بوسه گرمم لب جو را!
که از خط هست در طالع شکستي طاق ابرو را
نظربند از نگاهي مي کنم رم کرده آهو را
مده زنهار ره در محفل خود آن گدارو را
به چشم آهوان مشکن خمار چشم ليلي را
رگ ابر بهاران طي کند طومار دعوي را
در آن دريا که لنگر مي کند بي تاب کشتي را
ز من چون غنچه تصوير، رنگي نيست شادي را
ز طفل شوخ من دارد فلک دامن سواري را
به چشم کم مبين زنهار گرد خاکساري را
به دل هاي سيه ظاهر مکن روشن ضميري را
سخن شکر شود در پسته منقار طوطي را
اگر دارد خجل طاوس از رفتار طوطي را
مده در خلوت آيينه ره زنهار طوطي را
که هجران نيست در پي، وصل معشوق خيالي را
مده چون غنچه ره در دل نسيم شادماني را
سياهي نيل چشم زخم، آب زندگاني را
شراب کهنه از دل مي برد ياد جواني را
ز چشم سوزن نامحرم اين زخم نهاني را
به صد من زور بردارد ز جا، طفلي کماني را
به قدر فلس باشد خار زير پوست ماهي را
که مي پرسند از هر عضو در محشر گواهي را
ازو دارد همانا غنچه گل کج کلاهي را