ديوان صائب

مکن سر در سر سنگين دلان از سادگي صائب
که آخر بيستون سنگ مزار کوهکن گردد

مي روشن بود آيينه اسرار، حکمت را
نشيند هر که در خم چون فلاطون ذوفنون گردد

نفس در سينه خاکستر شود صحرانوردان را
غبار خاطرم گر دامن دشت جنون گردد

گل خورشيد دارد غنچه نيلوفرش در بر
چو گردون هر تني کز سنگ طفلان نيلگون گردد

مگر در دامن خورشيد تابان افکند خود را
وگرنه چشم شبنم سير از گلزار کي گردد؟

زبال افشاني پروانه مي ريزم زيکديگر
سرشک شمع در ويرانه ام سيلاب مي گردد

زدامان ترم ريگ روان سيراب مي گردد
نمک در ديده من پرده هاي خواب مي گردد

زاقبال بلند من سکندر داغها دارد
که آب خضر در پيمانه ام خوناب مي گردد

غبارآلود امکان را صفا در بيخودي باشد
که دريا باعث آرامش سيلاب مي گردد

عقيق بي نيازي نيست در گنجينه شاهان
سکندر گرد عالم بهر يک دم آب مي گردد

زسودا در دماغم نکهت گل دود مي گردد
به چشمم سرو بستان تيغ زهرآلود مي گردد

خموشي سوخت در دل ريشه آه ندامت را
اگرچه دود بيش از روزن مسدود مي گردد

چنين کز بندگي چون بنده کاهل گريزاني
کجا در دل ترا انديشه معبود مي گردد؟

زخشکي در دهانم آب گردآلود مي گردد
درين ساغر شراب ناب گردآلود مي گردد

ندارد صحبت اشراق نوري در زمان ما
کتان از پرتو مهتاب گردآلود مي گردد

غبار کينه در دل جا نگيرد بيقراران را
زبيتابي کجا سيماب گردآلود مي گردد؟

نسيم نوبهاران بر دماغم بار مي گردد
گل بي خار در پيراهن من خار مي گردد

تن خاکي نگيرد پيش راه پاکدامانان
که در بر روي يوسف باز از ديوار مي گردد

در پوشيده سد ره شود مهمان غيبي را
گرانخوابي حجاب دولت بيدار مي گردد

ز خط آيينه روي که جوهردار مي گردد؟
که در پيراهن آيينه جوهر خار مي گردد

اگر سنگ کمي داري ترازو را فلاخن کن
که اينجا محتسب پيوسته در بازار مي گردد

سر دارالامان نيستي گردم، که هر موري
در آن مهمانسرا همکاسه فغفور مي گردد

اگر يک لحظه از خال لب او چشم بردارم
سويدا در دل بيطاقتم زنبور مي گردد

اگر آهو حصاري در بيابان کرد مجنون را
غزال از دورباش وحشت من دور مي گردد

همان از خارخار حرص در زندان بود صائب
اگر دست سليمان پايتخت مور مي گردد