167906 مورد در 0.06 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
که از هر جنبش مژگان به رقص آرد قيامت را
نمکدان چون کند در حقه آن کان ملاحت را؟
مکن در صبحدم زنهار فوت آه ندامت را
اگر مي بود آبي در جگر ابر مروت را
فرو برده است فکر مصرع قدت قيامت را
چو موران توتياي ديده کن خاک قناعت را
زهي غافل که ريزد بر زمين رنگ اقامت را
اگر اهل دلي، آماده شو صائب ملامت را
مده تا ممکن است از دست، دامن فرصت خود را
مگر از خون دل لبريز سازم ساغر خود را
که بر روي نسيم صبح نگشايم در خود را
که مي ريزم چو گل در دامن گلچين زر خود را
که کردم صرف آن آيينه رو خاکستر خود را
نهان در پرده بي جوهري ها جوهر خود را
به يک آغوش چون در برکشم سيمين بر خود را؟
چه بگشايم در آغوش قفس بال و پر خود را؟
ز نقش بوريا سازم اگر پيراهن خود را
لب خشک است از آب زندگي قسمت سکندر را
حصاري کرد در گرد يتيمي آب گوهر را
که در موج نخستين، کشتي ما باخت لنگر را
که در طالع بهار بي خزاني هست عنبر را
که اخگر در گريبان است از خوي تو آتش را
که گردد بال و پر ميدان خالي اسب سرکش را
که از آيينه داري در نظر پشت منقش را
به افسون چون توان در شيشه کردن آن پريوش را؟
به اسب چوب صائب طي کند صحراي آتش را
به بي دردان مخوان زنهار صائب شعر دلکش را
که رسوا مي کند در روز روشن دود، آتش را
فتادي بر زمين گر سايه آن بالاي سرکش را
که خالي مي کند در هر گشادي چار ترکش را
گل رويي که من وا کرده ام بند نقابش را
که چندين عقده در کار از سپند افتاد آتش را
که نتواند گره از دل گشودن باد آتش را
نخواهد سرکشي در سنگ رفت از ياد آتش را
بر رويي که در چشم آب مي گرداند آتش را
سپند ما به ميدان جدل مي خواند آتش را
که آرم در نظر با کام دل، قد بلندش را
که سر و انگشت حيرت گشت بر لب جويبارش را
دهم چون جاي در دل درد و داغ بي شمارش را؟
که چون طوطي به گفتار آورد آيينه زنگش را
که گيرم چون فلاخن در بغل يک بار سنگش را
نمي دانم که چون در بر کشم سرو روانش را؟
ز دست موج، روغن مي چکد ريگ روانش را
چه حد دارد که در آغوش گيرد هاله ماهش را؟
نپيچد بر کمر در جلوه، گر زلف سياهش را
عجب دارم به رو آرند در محشر گناهش را
پس از عمري که با خود آشنا کردم نگاهش را
که دايم در نظر آب رواني هست عاشق را
که در مد نظر موي مياني هست عاشق را
درين وحشت سرا گر همزباني هست عاشق را