ديوان صائب

دلي را گر به فرياد آوري اهل دلي، ورنه
زهر ناليدني آوازه در کهسار مي افتد

به زخم کهنه شور از زخمهاي تازه مي افتد
خمارآلود از خميازه در خميازه مي افتد

نمي دانم چه خواهد بود احوال گرانجانان
که تنهايي در آن وحدت سرا تنها نمي گنجد

کند عزت دنياست پيچ و تاب خواريها
عبث در کنج زندان يوسف از زنجير مي پيچد

زغفلت رشته اميد خود کوتاه مي سازد
گداي کوته انديشي که در ابرام مي پيچد

اگر صيد مراد هر دو عالم در کمند آرد
زناکامي همان صائب دل خودکام مي پيچد

به جوش سينه من برنيايد مهر خاموشي
که زور باده ام قفل در ميخانه مي پيچد

مکن چون بيدلان زنهار در پرخاش کوتاهي
که دست عاجزان را چرخ نامردانه مي پيچد

زبس ناسازگاري عام شد در روزگار ما
بساط خواب را بر يکدگر افسانه مي پيچد

زوحشت صيد در آتش گذارد نعل صيادان
زسنگ کودکان دانسته سرديوانه مي پيچد

زخورشيد سبکسيرست نعل سايه در آتش
زهي غافل که شاد از سايه بال هما گردد

سکندر مي کند در يوزه آب از خضر، غافل
کز اکسير قناعت آبرو آب بقا گردد

خيال او زشوخي خار در پيراهنم ريزد
پس از عمري که مژگانم به مژگان آشنا گردد

کمند جذبه آهن ربا را در نظر دارد
اگر سوزن به دام رشته گاهي مبتلا گردد

مجو بر رهروان پيشي اگر آسودگي خواهي
که در دنبال باشد چشم هر کس راهبر گردد

دم تيغ قضا کز سنگ جوي خون روان سازد
در اقليم رضا از گردن تسليم برگردد

نمايد راست در آيينه هر نقش کجي صائب
به چشم پاک بينان عيبها يکسر هنر گردد

در ايام تهيدستي فغان صاحب اثر گردد
ندارد ناله جانسوز چون ني پر شکر گردد

نمي سوزد به بيمار محبت دل طبيبان را
زبيتابي مگر خون در رگ ما نيشتر گردد

نمک ريزد زچشم شور، شبنم در گريبانش
اگر داغي نصيب لاله خونين جگر گردد

نگه چون پرتو خورشيد در چشم آب گرداند
چو از نظاره آن آتشين رخسار برگردد

کمان چرخ را زه مي کند گردن فرازيها
اگر دزدد هدف سر در گريبان، تير برگردد

چه خواهد بود حال کشتي بي ناخداي ما
در آن درياي پرشورش که لنگر بادبان گردد

تواند تنگ در آغوش خود آورد مرکز را
سبکسيري که چون پرگار گرد خويشتن گردد

کنار حسرت خميازه من وسعتي دارد
که مه بر آسمان در هاله آغوش من گردد