167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
در آن گلشن که آن سرو خرامان مي شود پيدا)
که در جوش بهاران خواب سنگين مي شود پيدا
که در دل کوه غم از کوه تمکين مي شود پيدا
اگر در مرده ها جنبش ز تلقين مي شود پيدا
به هر موجي که آويزد، کناري مي شود پيدا
به صحرا گر بريزم لاله زاري مي شود پيدا
به هر جانب که رو آري چراغي مي شود پيدا
براي سينه ما نيز داغي مي شود پيدا
چه خوش باشد اگر بلبل شود در بوستان پيدا
که گردد در نگين دان بيشتر حسن نگين پيدا
نمي گردد ز هر آب تنک، در ثمين پيدا
به درمان در زمان (ما) نگردد درد دين پيدا
که خون در دل کند لبهاي ميگونش تمنا را
ز حيرت چشم قرباني شود گرداب، دريا را
که هر مژگان او عمر ابد بخشد تماشا را
چه خجلت ها که رو داد از تماشايت زليخا را
گريبان مي درد بي تابي من سنگ خارا را
که در صحراي پر چاه وطن، فهميده نه پا را
کمند وحدت خود مي شمارد موج دريا را
گل بي خار مي سازند خارستان دنيا را
که بر موي ميان مور در صحرا نهي پا را
ادا کن سجده سهوي اگر بي جا نهي پا را
اگر در خلد خوانندت به استغنا نهي پا را
همان بي طاقتي صحرا به صحرا مي برد ما را
جوانمردست درد عشق، پيدا مي کند ما را
خيال دور گرد يار، تنها مي کند ما را
به شيريني دگر در کار دريا مي کند ما را
که در هر گردشي مست تماشا مي کند ما را
که باغ دلگشايي هست در کنج قفس ما را
ز گردش نيست حاصل غير مشتي خار و خس ما را
زبان آهنين در ناله باشد چون جرس ما را
به پاي خم برد از گوشه زندان عسس ما را
در ايام خزان بيرون مياور از قفس ما را
سيه چشمي که در پي مي دود مرغ دل ما را
به آب روي رحمت سبز گردان دانه ما را
ز برق بي نيازي حفظ کن کاشانه ما را
که منع از کوچه گردي مي کند ديوانه ما را؟
به آب زندگاني مي رساند خانه ما را
بهشت جاودان در پرده پنهان است دلها را
کجا انديشه آب و غم نان است دلها را؟
ز فريادي به منزل مي رسانم کاروان ها را
ز خامي در تنور سرد مي بندند نانها را
که نعلي هست در آتش ز هر گرداب دريا را
که آب تلخ در ساغر شود خوناب دريا را
که آتش مي جهد از ديده پر آب دريا را
تواند خاک ها در کاسه سر کرد دريا را
به ماهي خامشي بالين و بستر کرد دريا را
که از خط در کمين روز سياهي هست آن لب را
که آزادي بود بر دل گران اطفال مکتب را
که استمرار نعمت مي کند بي قدر نعمت را