ديوان صائب

در مصاف سخت رويان جهان سستي مکن
قفل آهن را نمي سازد کسي مومين کليد

بسته شد راه سخن در روزگار عشق ما
ورنه گل از بلبلان صد ناله رسوا شنيد

گردش سال است، مي در ساغر عشرت کنيد
گوش مينا را تهي از پنبه غفلت کنيد

يوسف ما در ترازو چند باشد همچو سنگ؟
اي به همت از زليخا کمتران، غيرت کنيد!

قامت خم چون مه نو در کمين پس خم است
زودتر آيينه تاريک خود صيقل کنيد

تا بود دل در درون سينه بيتابي بجاست
اين سپند شوخ را بيرون ازين منقل کنيد

کوته انديشي است ديدن اول هر کار را
در مآل کارها انديشه از اول کنيد

لنگر تمکين مناسب نيست در جوش بهار
کوه را، هم سير با ابر سبک جولان کنيد

تا نيفتاده است باد نوبهاران از نفس
غنچه اي گر هست در خاطر گره، خندان کنيد

راحت تن پروري آزار دارد در قفا
هر که مي ماند جدا از کاروان، خواهد دويد

مجو سر رشته آسايش از دنياي پروحشت
که موج آسودگي در بحر بي لنگر نمي يابد

چنان شد عام در دوران چشمش وسعت مشرب
که با سجاده زاهد ساحت ميخانه مي روبد

زخارستان دنيا دامن خود جمع چون سازد؟
تن زاري که در ششدر زنقش بوريا افتد

سيه گرديد عالم در نظر يعقوب را صائب
مبادا از عزيزان هيچ کس يارب جدا افتد

زحرف پوچ صائب صبر نبود ژاژخايان را
زبرگ کاه آتش در نهاد کهربا افتد

شکوه حسن او در دستها نگذاشت گيرايي
زجوش گل مگر چون غنچه از رويش نقاب افتد

چنان ناسازگاري عام شد در روزگار ما
که مي ترسم زشبنم گل به چشم آفتاب افتد

مشواي تندخو غافل ز آب چشم مظلومان
که در درياي آتش شور از اشک کباب افتد

هميشه درد بر عضو ضعيف از عضوها ريزد
که برق بي مروت در نيستان بيشتر افتد

به دامان غرور آب زمزم گرد ننشيند
اگر صد تشنه از پا در بيابان حجاز افتد

نمي سوزد دلي بر بلبل رنگين نواي من
مگر از شعله آوازم آتش در قفس افتد

مرا از تندخويي يار ترساند، ازين غافل
که از آتش سمندر در بهشت جاودان افتد

به بيکاري برآوردم زکار خود جهاني را
عجب سيري است چون ديوانه در بازار مي افتد

قبول تربيت در هر کف خاکي نمي باشد
وگرنه پرتو خورشيد بر ديوار مي افتد

مرا دلبستگي در قيد زندان فلک دارد
برون نايد زسوزن چون گره بر تار مي افتد