167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
تا نگردد لاله زار از داغ مي دامان ما
آن که سر داده است، آخر مي دهد سامان ما
بي حجاب از خشت خم مي بيند افلاطون ما
در خم خالي چو مي مي جوشد افلاطون ما
داغ دارد عالمي را کاسه پر خون ما
در بياباني که جولان مي کند مجنون ما
مي کند گل از بياض گردن او خون ما
رحم کن اي سنگدل بر خود، مرو در خون ما
بس که افتاده است رعنا مصرع موزون ما
دام را در خاک مي بيند دل داناي ما
مي رسد چون جامه يوسف به کنعان بوي ما
رنگ مي گرداند از يک جا ستادن آبها
خون ما را مي کند در کوزه اين دولابها
فارغ است آيينه از آمد شد تمثال ها
پرده ادبار باشد سر به سر اقبال ها
چون رم آهو بياباني شدند آرام ها
مي شود از خاک افزون حرص چشم دام ها
از دل سخت تو بي تأثير شد ابرام ها
چشم حسرت مي شود در رهگذارش دام ها
در شکر شد خواب شيرين تلخ بر بادام ها
ماه رخسار ترا از حلقه خط هاله ها
گر به نوبت بود در ايام پيشين آسيا
کم بود دلهاي شب بي شمع بالين آسيا
هر چه بردي، جو به جو پس مي دهد اين آسيا
تشنه خون است از بس گردش اين آسيا
اي هما در روز ابر از آشيان بيرون ميا
پا به دامن کش چو مرکز از ميان بيرون ميا
که عقل از اندرون خانه مي دارد کليد آنجا
به مويي مي توان کوه گراني را کشيد آنجا
عرق خواهد شد و بر چهره ات خواهد دويد آنجا
در جنت به رويت باز گردد بي کليد آنجا
که نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اينجا
مکن تا هست فرصت، کوتهي در پيچ و تاب اينجا
مکن جز در دو داغ عشق، نقدي انتخاب اينجا
تهي از باد نخوت کن سر خود چون حباب اينجا
که سيم ناقص خود را کني کامل عيار اينجا
که چشم بد به قدر نقش باشد در کمين اينجا
که ماري مي شود هر چين که داري بر جبين اينجا
نينديشد ز دوزخ هر که گردد پاک دين اينجا
اگر پيش از اجل گرديده اي عزلت گزين اينجا
مکن چون غافلان ريگ روان را تکيه گاه اينجا
چنان کز باده روشن، ته دلها شود پيدا
به هر گلشن که آن سرو سهي بالا شود پيدا
که دارد صبر چنداني که بال و پر شود پيدا؟
عنا و فقر در آيينه محشر شود پيدا
سپند من مگر بيرون اين مجمر شود پيدا
که در خارا تراشي تيشه را جوهر شود پيدا
که در دل هر چه دارد خاک، از باران شود پيدا
محال است اين که با هم نعمت و دندان شود پيدا
که اين نخجير در صحراي امکان مي شود پيدا