ديوان صائب

از کنار آب حيوان خشک لب باز آمدن
مرگ را در زندگي بر روي اسکندر کشيد

گرچه مجمر از ستمکاري زد آتش در سپند
دود تلخش انتقام از ديده مجمر کشيد

پختگان را زندگي با خامکاران مشکل است
اخگر ما خويش را در زير خاکستر کشيد

هر که صائب از قناعت کرد حفظ آبرو
در همين جا آب از سرچشمه کوثر کشيد

جذبه عشق قوي بازو بلند افتاده است
بلبل ما ساغر گل در خزان بر سر کشيد

رفت جان مضطرب در مهد آسايش به خواب
تا زخاموشي سپر تيغ زبان بر سر کشيد

از ملامت در حريم کعبه شد خونش هدر
راه پيمايي که از خار مغيلان سر کشيد

از ملامت روي نتوان تافتن در راه عشق
پا به فرياد جرس از کاروان نتوان کشيد

مي زنم بر کوچه ديوانگي در اين بهار
بيش ازين خجلت ز روي کودکان نتوان کشيد

چند خواهي کرد صائب عشقبازي در لباس؟
پرده بر رخساره ماه از کتان نتوان کشيد

تا ازين ويرانه آن خورشيد رو دامن کشيد
آه ميل آتشين در ديده روزن کشيد

زلف او موي سفيد نافه را در خون کشيد
شاخ سنبل را زگلشن موکشان بيرون کشيد

رتبه من در سيه بختي بلند افتاده است
کوکب من نيل بر رخساره گردون کشيد

تا به چشم خويش ديد اشک سبکسير مرا
از خجالت موج پا در دامن جيحون کشيد

روغن بادام مي خواهد ز چشم آهوان
خويش را در دامن صحرا ازان مجنون کشيد

نامه ما را اگر مي شست اشک معذرت
مي توانستيم در صحراي محشر شد سفيد

روي او خورشيد را در بوته مشرق گداخت
با کدامين روي خواهد صبح ديگر شد سفيد؟

عقل معذورست اگر شد در فروغ عشق محو
پيش خورشيد درخشان چون شود اختر سفيد؟

عاشق صادق نمي انديشد از روز حساب
نامه صبح است در هنگامه محشر سفيد

بوي پيراهن نيامد، پير کنعان تا نکرد
از دو چشم خود در دولتسراي دل سفيد

حلقه بيرون در آتش است از نور شمع
چون سپند ما تواند شد درين محفل سفيد؟

گر به دريا سايه اندازد گليم بخت ما
در شبستان صدف گوهر شود مشکل سفيد

يوسف من زان همه قصر و سراي دلفريب
خانه چشمي بجا مانده است در کنعان سفيد

صبح پيري در رکاب پرتو منت بود
زان به يک شب گشت ابروي مه تابان سفيد

از صبوري در گشاد کارها بگزين کليد
بر نيايد هيچ قفل محکمي با اين کليد