ديوان صائب

تنگ ظرفي در خرابات مغان غماز نيست
از لب پيمانه نتوان حرف مجلس واکشيد

راستي زنهار چشم از مردم دنيا مدار
از عصا در خانه خود دست نابينا کشيد

خامه مو در کفش سر رشته زنار شد
نقش پردازي که زلف کافر او را کشيد

نيست جز تسليم ساحل عالم پرشور را
در محيط بيکران دست از شنا بايد کشيد

وسعت دريا پريشان مي کند زلف حواس
خويش را در حلقه گرداب مي بايد کشيد

هيچ طاعت همچو احياي زمين مرده نيست
باده را در گوشه محراب مي بايد کشيد

با دهان خشک در آغوش دريا چون صدف
انتظار گوهر ناياب مي بايد کشيد

به زهمواري سلاحي نيست در الزام خصم
با نمد دندان ز کام مار مي بايد کشيد

مي به روي لاله رنگ يار مي بايد کشيد
باده گلرنگ در گلزار مي بايد کشيد

عالم آب از نسيمي مي خورد بر يکدگر
در سرمستي نفس هشيار مي بايد کشيد

باده هاي آسماني را عروج ديگرست
مي زجام لاله در کهسار مي بايد کشيد

آب از سرچشمه صائب لذت ديگر دهد
باده را در خانه خمار مي بايد کشيد

قطره بي ظرف ما را در تمناي گهر
تلخکامي از قرار بحر مي بايد کشيد

وادي خونخوار دنيا نيست جاي دم زدن
اين نفس را در کنار بحر مي بايد کشيد

همت از موج سبک پرواز مي بايد گرفت
دام خود در رهگذار بحر مي بايد کشيد

بر اميد ابر گوهربار، صائب چون صدف
تشنگيها در کنار بحر مي بايد کشيد

از در بسته است اينجا بيش اميد گشاد
دامن آن غنچه مستور مي بايد کشيد

در لب خاموش ساغر گفتگو بسيار هست
پنبه چون ميناي مي از گوش مي بايد کشيد

در فضاي عقل بال بيخودي نتوان گشود
رخت بيرون زين جهان تنگ مي بايد کشيد

پرده شرم و حيا در پرده شب چون نسيم
از رخ گلهاي رنگارنگ مي بايد کشيد

مي به روي تازه رويان نشأه ديگر دهد
در بهاران باده گلفام مي بايد کشيد

محتسب در نوبهاران منع ما از باده کرد
انتقام از مرغ بي هنگام مي بايد کشيد

حرص هيهات است بگشايد کمر در زندگي
تا نفس چون مور داري دانه مي بايد کشيد

تا خط مشکين لب لعل ترا در بر کشيد
موج بيتابي الف بر سينه کوثر کشيد

تنگدستي مرگ را در کام شيرين مي کند
بيد از بي حاصلي بر خويشتن خنجر کشيد