ديوان صائب

حسن در دلهاي روشن مي نمايد خويش را
آه اگر آيينه را پرداز نتواني نمود

مگذر از افتادگي صائب که خورشيد بلند
شبنم افتاده را در ديده خود جا دهد

عزم چون افتاد صادق راهبر در کار نيست
اشتياق وصل شکر مور را پر مي دهد

در ترازوي گهربار سخاوت ميل نيست
ابر فيض خود به خار و گل برابر مي دهد

حاصل زهد ريايي جز کف افسوس نيست
دانه چون پنهان شود در خاک حاصل مي دهد

جلوه خورشيد تابان در ته دامان ابر
زير زلف از ماه تابان تو يادم مي دهد

برق عالمسوز در ابر سياه نوبهار
از نگاه چشم فتان تو يادم مي دهد

انتظام گوهر شهوار در کام صدف
زير لب از عقده دندان تو يادم مي دهد

در کنار بوستان، مجموعه رنگين گل
صائب از اوراق ديوان تو يادم مي دهد

در گلويم چون صدف مي سازد از خست گره
قطره چندي اگر ابر بهارم مي دهد

با سبکروحان به نقد دل گراني چون کنم؟
شمع در راه نسيم صبحدم جان مي دهد

سر به دنبال جنون عشق نه، کاين باد دست
وسعت خاطر بيابان در بيابان مي دهد

دايه هر خوني که از بدخويي طفلان خورد
از محبت در لباس شير بيرون مي دهد

صائب از آرايش دستار خواهش در گذر
غنچه اين باغ بوي بيوفايي مي دهد

از گداز فکر تا باريک گرديدم چو موج
در دل هر قطره بحر بيکران آمد پديد

بستگيها را گشايشها بود در آستين
لال را از دست خود ده ترجمان آمد پديد

چشمه خورشيد در گرد کدورت غوطه زد
تا غبار خط ز روي دلستان آمد پديد

در حريم نيستي بالا وپاييني نبود
من چو گشتم خاک، خاک آستان آمد پديد

کلک گوهربار صائب تا سخن پرداز شد
زنده رود تازه اي در اصفهان آمد پديد

در تلافي کوه غم از خاطرش برداشتم
دوش هرکس را گراني از سبوي من رسيد

چون رسد وقت رهايي قفل مي گردد کليد
خواب در آخر به داد ماه کنعاني رسيد

در کنار مادر افتاد از گريبان لحد
هر که را اينجا فزون آزار جسماني رسيد

پاک از گرد علايق شو که شبنم زين چمن
در وصال آفتاب از پاکداماني رسيد

خاک صحراي قناعت در مذاقش شد شکر
مور ما تا بر سر خوان سليماني رسيد

مي کند در سايه افکندن کنون استادگي
سرو بالايي که از آغوش من بالا کشيد