ديوان صائب

صبر بر بي حاصلي مي بايدش چون سروکرد
در رياض آفرينش هر که موزون مي شود

مي کند در پرده شب جلوه ديگر شراب
از خط افزون نشأه لبهاي ميگون مي شود

در دل شب صائب از دل ناله گرمي بکش
لشکر غفلت پريشان زين شبيخون مي شود

غفلت دل از شراب ناب افزون مي شود
ناروايي در متاع از آب افزون مي شود

مي فزايد بر شتاب زندگي قد دوتا
در ته پل سرعت سيلاب افزون مي شود

شد ز خط لعل لب ميگون او سيرابتر
چشمه را در نوبهاران آب افزون مي شود

مي زند بر آتش لب تشنگان دامن سراب
سوزش پروانه در مهتاب افزون مي شود

مي زند کان نمک ناخن به داغ تشنگي
رغبت مي در شب مهتاب افزون مي شود

پرده پوشي کرد دل را در جنون بيتابتر
بيقراري شعله را از دامن افزون مي شود

ديدن روشنگران بر اهل غيرت مشکل است
زنگ بر آيينه ام در گلخن افزون مي شود

نيست در دارالامان خامشي بيم گزند
غنچه از واکردن لب خرج گلچين مي شود

در دل روشن بود تائثير ديگر حرف را
چهره نازک به يک پيمانه رنگين مي شود

نعل دولت از سبکسيري است در آتش مدام
دل خنک از سايه بال هماکي مي شود؟

نفس ظالم مي شود مظلوم در پيرانه سر
گرگ چون گرديد بي دندان، شباني مي شود

مخزن گوهر صدف از ته گزيني مي شود
کف سبک در بحر از بالانشيني مي شود

در مقام خويش باشد چوبکاري را ثمر
چوب گل سوداييان را چوب چيني مي شود

اين گشايشها که در بيگانگي من ديده ام
حيف از اوقاتي که صرف آشنايي مي شود

هر سرايي را چراغي هست صائب در جهان
خانه دل روشن از نور خدايي مي شود

پنجه کردن با زبردستان ندارد حاصلي
سيل چون آمد در کاشانه مي بايد گشود

چون صدف بايد اگر لب باز کردن ناگزير
در هواي ابر سر مستانه مي بايد گشود

کوري جمعي که بر لب تشنگان بستند آب
چون محرم شد در ميخانه مي بايد گشود

خوش بود با تازه رويان بي حجاب آميختن
در هواي ابر سرمستانه مي بايد گشود

مهربان شد آسمان از چرب نرميهاي من
نخل مومين ريشه محکم در دل خارا نمود

از سبک مغزي است سوداي اقامت در جهان
کوه نتوانست پا قايم درين صحرا نمود

پا به دامان اقامت، سر به زير بال کش
پنجه چون در پنجه شهباز نتواني نمود