ديوان صائب

گر چه در ظاهر چو مجنون رو به حي آورده ام
نيست غير از پرده دل محمل ديگر مرا

سوخت تخم من ز برق عشق و دهقان هر نفس
مي فشاند در زمين قابل ديگر مرا

گر چه دل خون شد ز درد عشق صائب کاشکي
در بساط سينه بودي صد دل ديگر مرا

در کف آيينه چون سيماب باشد بي قرار
گر سليمان جا به دست خود دهد مور مرا

گر برون آيد، به خون خود گواهي مي دهد
ناله تا در دل نگردد خون، هم آواز مرا

در رگ ابر سيه اميد باران است بيش
يک سر مو نيست بيم از چين ابرويش مرا

سرو بر آيينه ام چون زنگ مي آيد گران
هست در مد نظر تا قد دلجويش مرا

زشت مي آيم به چشم خويش از بي جوهري
در جگر روزي که نبود خارخار خط مرا

گر چه از آزادگانم مي شمارند اهل ديد
رفته است از بار دل چون سرو، پا در گل مرا

مي کند خون در دلم هر ساعت از چين جبين
مي کشد با اره از سنگين دلي قاتل مرا

چون حباب از روي دريا ديده من روشن است
مي زند در چشم، خاک انديشه ساحل مرا

نيست چون قسمت، چه حاصل رزق اگر صد خرمن است؟
باد در دست است چون غربال از حاصل مرا

گر چه چون آيينه خاموشم ز حرف نيک و بد
گرد کلفت روز و شب فرش است در منزل مرا

شوق را عشق مجازي از زمين گيران کند
نيست چون قمري نظر بر سر و پا در گل مرا

با دل پر رخنه خود مي کنم اظهار راز
نيست غير از چاه در روي زمين محرم مرا

نيست در دنبال چشم شور عيش تلخ را
پرده داري مي کند چون کعبه اين زمزم مرا

نيست يک جو خلد را در ديده من اعتبار
حسن گندم گون برد از راه چون آدم مرا

بحر بي پايان چه بال و پر گشايد در حباب؟
دل نکرد از گريه خالي حلقه ماتم مرا

در محيط عشق دارم چون صدف صد خانه خواه
سر فرو نايد به صحرا ابر نيسان مرا

چون علم مي بايدم زد غوطه در درياي تيغ
نيست بر تن گر چه غير از پيرهن جوشن مرا

در بهشت افتاد، هر کس باغ خود از خانه کرد
سينه پر داغ دارد فارغ از گلشن مرا

فکر بي حاصل سرم را در گريبان غوطه داد
رستمي کو تا برآرد زين چه بيژن مرا؟

فتح باب من بود در بستن چشم و دهان
مي شود از روزن مسدود، دل روشن مرا

بي رخ او داغ در زير سياهي مانده اي است
ديده خورشيد اگر صائب شود روزن مرا

نيست از دشمن محابا يک سر سوزن مرا
کز دل سخت است در زير قبا جوشن مرا

با دل روشن، ز نور عاريت مستغنيم
گل فتد از مهر و مه در ديده روزن مرا

گر چه دارم تازه، روي باغ را در بر گريز
نيست چون سرو از تهيدستي دو پيراهن مرا

نيست در کالاي من چون آب روشن پشت و روي
چيست يارب مطلب از زير و زبر کردن مرا؟

با چنين سامان حسن اي غنچه لب انصاف نيست
از براي بوسه اي خون در جگر کردن مرا

من که با ياد تو دنيا را فرامش کرده ام
از مروت نيست از خاطر به در کردن مرا

در بياباني که از نقش قدم بيش است چاه
با دو چشم بسته مي بايد سفر کردن مرا

در گره از نافه نتوان بست موي مشک را
راز عشقم، مي کند بي پرده، پوشاندن مرا

تا به کي گرد خجالت زنده در خاکم کند؟
شسته رو چون گوهر از باران رحمت کن مرا

جاي من خالي است در وحشت سراي آب و گل
بعد ازين صائب سراغ از گوشه دل کن مرا

در بهشت افکند آن رخسار گندم گون مرا
شست ياد کوثر از دل آن لب ميگون مرا

خشک مي آيد به چشم سرو چون سوهان روح
ريشه در دل کرد تا آن قامت موزون مرا

گرد کلفت گر به خاطر اين چنين زور آورد
مي دهد در خاک آخر غوطه چون قارون مرا

نان به خون دل شد از تيغ زبان رنگين مرا
ترزباني در گلو شد گريه خونين مرا

شد دو بالا حرص دنياي من از قد دوتا
در فلاخن گشت اين خواب سبک، سنگين مرا

در چمن چون از خمار باده گردم بي قرار
تاک از دست نوازش مي دهد تسکين مرا

من که چون خورشيد از خوانش به قرصي قانعم
مي کشد گردون چرا در خاک و خون چندين مرا؟

ز آب تلخ و شور، روي خود نگرداندم ترش
تا چو گوهر استخوان در بحر شد شيرين مرا

در مذاق من به است از خنده دندان نما
اره گر بر سر گذارد جبهه پرچين مرا

کوهسارم، صرفه نتوان برد در افغان ز من
مي کند تمکين خود، هر کس کند تمکين مرا

پاي گل را مي گرفت از اشک خجلت در نگار
باغبان مي ديد اگر دست نگارين مرا

خورده ام خون، کرده ام تا مشک خون خويش را
در گره چون نافه هيهات است ماند بو مرا

از زبان شکر، نعمت را تلافي مي کنم
آب، چون شمشير، جوهر مي شود در جو مرا

روز روشن مي کند کار نمک در ديده ام
شب ز شکر خواب باشد خط بيزاري مرا

آنچه من در بيخودي و مي پرستي يافتم
حيف از اوقاتي که شد ضايع به هشياري مرا

مرد بي برگ و نوا را کاروان در کار نيست
مي کند چون تيغ، عرياني سپر داري مرا