ديوان صائب

ديده شور سکندر تا بود در چاشني
خضر را کي تشنگي از آب حيوان کم شود؟

مگذران در خواب غفلت زندگاني را که عمر
چون فلاخن از گرانجاني سبک جولان شود

در غبار خط نهان گرديد آن چشم سياه
خانه ظالم به اندک فرصتي ويران شود

خامه صائب چو آغاز گهرريزي کند
زنده رود تازه اي پيدا در اصفاهان شود

نفس سرکش را کند مغرور، دنياي خسيس
در بساط شعله خار و خس رگ گردن شود

زور بازوي حوادث در بساط روزگار
آنقدر باشد که صرف پيچ و تاب من شود

بيقراري در فلاخن مي گذارد کوه را
کيست طاقت تا حريف اضطراب من شود

جلوه شبنم کند در ديده اش طوفان نوح
هر گلستاني که سيراب از سحاب من شود

هر دم آبي که موجش از رگ تلخي بود
در بهارستان خرسندي گلاب من شود

حسن را مشاطه اي چون چشم پاک عشق نيست
سرو در آغوش طوق قمريان موزون شود

مي کند جوش بهاران آهوان را شير مست
مستي آن چشم در دوران خط افزون شود

حق طلب آسوده در دنياي باطل کي شود؟
سنگ راه سيل بي زنهار منزل کي شود؟

مي شود اشک سحرخيزان برومند از اثر
در زمين پاک، ضايع تخم قابل کي شود؟

پاکداماني کليد قفلهاي بسته است
ماه کنعان را در و ديوار حايل کي شود؟

پيش گوهر در صدف آويختن دون همتي است
همت عاشق تسلي با دو عالم کي شود؟

جلوه عدل است در چشم ستمگر ظلم را
آسمان از کرده هاي خود پشيمان کي شود؟

شد جهان کان نمک از خنده پنهان او
شورش محشر حصاري در نمکدان کي شود؟

با چراغ برق مي جويد ضعيفان را سحاب
در بهاران دانه زير خاک پنهان کي شود؟

عيب پاکان زود بر مردم هويدا مي شود
در ميان شير خالص موي رسوا مي شود

زشت در سلک نکويان مي نمايد زشت تر
پاي طاوس از پر طاوس رسوا مي شود

مي کند خلق بزرگان در هواخواهان اثر
ابرها مظلم ز روي تلخ دريا مي شود

مي خلد چون تير زهرآلود در دل سالها
هرنگه کز چشم ما خرج تماشا مي شود

خانه اي کز نور حسن او مصفا مي شود
حلقه بيرون در محو تماشا مي شود

حسن عالمسوز بيتاب است در ايجاد عشق
شمع چون روشن شود پروانه پيدا مي شود

حسن زنداني بود در حلقه فرمان عشق
طوق قمري سرو را انگشتر پا مي شود