ديوان صائب

تا گشودي چاک پيراهن، ز دست انداز رشک
چاک در پيراهن يوسف سراسر مي رود

در شبستاني که ما رنگ محبت ريختيم
شمع بيتابانه از دنبال صرصر مي رود

معني پيچيده صائب در زمان ما نماند
برق تيغ ما به خون زلف جوهر مي رود

يک طرف با خاکسار خويش افتادن چرا؟
پرتو مه تنگ در آغوش روزن مي رود

مي شود اسباب راحت مايه آزار من
خوابم از رنگيني افسانه در خون مي رود

از رعونت مي شود خون هواجويان هدر
شاخ گل از جلوه مستانه در خون مي رود

هيچ کس از کاروان شوق در دنبال نيست
آتش اينجا پيش پيش کارواني مي رود

مهرباني آب در جوي هنر مي آورد
روي گرم شعله بر خوشبويي عنبر فزود

در سخن گفتن خطاي جاهلان پيدا شود
تير کج چون از کمان بيرون رود رسوا شود

سخت جاني سد راه اتحاد سالک است
در صدف آب گهر چون واصل دريا شود؟

ناخن غيرت کن ناسور داغ لاله را
در گلستاني که داغ من چمن پيرا شود

گر به خاطر بگذراند چشم خونبار مرا
کاسه گرداب پر خون در کف دريا شود

ترک تدبيرست درمان در خطر افتاده را
کشتي بي ناخدا سالم ازين دريا شود

عجز خود خاطرنشان دور گردان مي کند
در محيط معرفت دستي اگر بالا شود

در مقام حيرت ديدار، حرف وصوت نيست
طوطي ازآيينه حيرانم که چون گويا شود

سروها گردند آب و آبها گردند خشک
در گلستاني که آن سرو روان پيدا شود

در حريم وصل، عاشق راست مي سازد نفس
گرد اين تير سبکرو از نشان پيدا شود

نيست ممکن تير در بحر کمان لنگر کند
چون حضور دل به زير آسمان پيدا شود؟

سالها بايد چو مجنون پاي در دامن کشيد
تا زدامان بيابان محملي پيدا شود

تخم در هر شوره زاري ريختن بي حاصل است
صبر دارم تا زمين قابلي پيدا شود

در دل سنگين، علايق مي دواند ريشه سخت
از سليماني کجا زنار آسان وا شود؟

در جهان بي نياز خاک سيم و زر شود
آبرو را چون کني گردآوري گوهر شود

شکر مي سازد شکايت را دل خرسند ما
سبزه زنگار در شمشير ما جوهر شود

حسن ليلي در بيابان گر چنين شور افکند
دامن صحرا به مجنون دامن محشر شود

چون هوا مغلوب شد تخت سليمان مي شود
بادبان چون غوطه در دريا زند لشگر شود