167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
کشکول شيخ بهايي
هم سفري کجا رسد عقل شکسته پاي را
نه دست هوس رسيد و نه پاي اميد
گلشن راز شبستري
هر آنچ آمد به آخر پيش مي بين
از آنجا قرب و بعد و بيش و کم شد
فنا و سکر و آن ديگر دلال است
ديوان صائب
که دارد ياد هر موري در آن وادي سليمان ها
که جز مي رساند در سفال خشک، ريحان ها؟
ز خجلت بر نمي دارد فلک سرپوش اين خوان ها
آنچه از ما بر در و ديوار مي ماند به جا
در دل عاشق کجا اسرار مي ماند به جا
برگ صائب بيشتر از بار مي ماند به جا
شمع را فانوس از پروانه مي سازد جدا
در بن هر موي من بتخانه مي سازد جدا
آسيا کي دانه را از دانه مي سازد جدا
تار زلفش را چو از هم شانه مي سازد جدا
گر چه از هم بند بند نيشکر باشد جدا
کي ز برگ خويش در خامي ثمر باشد جدا؟
يافت عمر جاودان تا شد ز اسکندر جدا
خضر در ظلمات مي گردد ز اسکندر جدا
شير در يک کاسه اينجا باشد از شکر جدا
مي شود تيغ دودم در کشتنم هر پر جدا
نيست مسکن دل به دوري گردد از دلبر جدا
کز بهشت از خوردن گندم شده است آدم جدا
نيست در چشم تو مستي و خمار از هم جدا
گر چه باشد برگ برگ لاله زار از هم جدا
در ته يک پيرهن، ما و نگار از هم جدا؟
مي کند بي نسبتي در يک زمان از هم جدا
تا به هم پيوست، شد تير و کمان از هم جدا
به که باشد خانه هاي دوستان از هم جدا
مي کند اين جمع را تيغ زبان از هم جدا
دانه را از کاه در خرمن کند دهقان جدا
مي خلد در ديده من هر نفس خاري جدا
شور سيلاب است در ويرانه ام مهتاب را
صاف اگر با خويش خواهي سينه احباب را
ماهي لب بسته خون در دل کند قلاب را
پرده پوشي چون کند شب گوهر شب تاب را
تا در آغوش آورد خورشيد عالمتاب را
آب در شير از مي روشن مکن مهتاب را
هر که در مستي رعايت مي کند آداب را