ديوان صائب

محو گردد نقش هستي دل چو گردد صيقلي
جوهر فولاد در آيينه ناپيدا بود

نيست صدر و آستان در مجلس روشندلان
جاي کف مانند عنبر بر سر دريا بود

آستين چندان که افشانديم دست از ما نداشت
در دل ما ريشه غم جوهر فولاد بود

داشت تسخير هزاران ملک دل را در نظر
چشم او را زهر ناکامي چشيدن زود بود

از سر رغبت به حرف دادخواهان مي رسيد
حلقه انصاف در گوشش کشيدن زود بود

بر سر آن غمزه خونخوار در عين غرور
چون بلاي آسمان غافل رسيدن زود بود

عشق در هر دل که شمع بيقراري بر فروخت
اولين پروانه اش مهر لب اظهار بود

خانه ما در پناه پستي ديوار ماند
ورنه سيلاب حوادث سخت بي زنهار بود

تا فکندم بار خلق از دوش، افتادم زپاي
کشتي من در گرانباري سبکرفتار بود

تا نيفتادم، نديدم کعبه مقصود را
در ميان ما همين استادگي ديوار بود

نيست حق تربيت صائب به من آيينه را
طوطي من در حريم بيضه خوش گفتار بود

پيشطاق شهرت از شعر بلندم رتبه يافت
اينچنين زلفي رخ اين صفحه را در کار بود

مردم کوته نظر در انتظار محشرند
ديده روشندلان آيينه محشر بود

در زمان ما که بيمهري قيامت مي کند
دامن مادر به طفلان دامن محشر بود

بي تأمل مهر خاموشي زلب برداشتم
شهد را شان دگر در خانه زنبور بود

آبروي فقر را مي داشتم دايم عزيز
کاسه در يوزه من کاسه فغفور بود

( . . . ن) دارد کنون از خودنمايي تکيه گاه
آن سري کز بيخوديها در کنار حور بود

شيشه مي نيم هوشي داشت از همصحبتان
روي مجلس در نقاب بيخودي مستور بود

خاطر روشن در فردوس بر رويم گشود
قحط يوسف بود تا آيينه ام بي نور بود

آنچه ما چشم از حباب آب حيوان داشتيم
در حجاب پرده زنبوري انگور بود

اين زمان منزل پرستم، ورنه چندي پيش ازين
نقش پاي خضر در چشمم دهان شير بود

عشق آتشدست تا در پيکر من خانه داشت
سينه من گرمتر از خوابگاه شير بود

رشته پيوند من با گلرخان امروز نيست
مرغ من در بيضه با اطفال دست آموز بود

داغ سودا در حريم سينه سوزان من
منفعل از جلوه خود چون چراغ روز بود

گرچه صائب روشن از من گشت اين ظلمت سرا
اعتبارم در نظرها چون چراغ روز بود