ديوان صائب

اختياري نيست در گفتار حق حلاج را
ناله زين پشت کمان بي زور مي گردد بلند

حلقه ها در گوش مرغان حرم خواهد کشيد
بانگ ناقوسي که از بتخانه ما شد بلند

کرد شهري هر کجا ديوانه اي در دشت بود
شورشي کز بازي طفلانه ما شد بلند

ناله جانسوز، صائب در غبار سرمه بود
اين ترنم چون سپند از دانه ما شد بلند

در زمان کلک صائب رفته رفته پست شد
بود اگر آوازه سحر از چه بابل بلند

گوشه گيران در سخاوت بي نظير عالمند
چون دعا با دست خالي دستگير عالمند

خسروان در يوزه همت ازيشان مي کنند
مرجع شاهان با تاج و سرير عالمند

در نمد هر چند پنهان کرده اند آيينه را
از صفاي سينه آگاه از ضمير عالمند

هر هلالي را به همت گرچه مي سازند بدر
در گداز جسم خود بدر منير عالمند

دستشان هر چند کوته تر بود از آستين
در گشاد کار مردم بي نظير عالمند

تا سر بي مغز خود را بوالفضولان جهان
بر خط تسليم نگذارند، در جان کندنند

مي کنند آماده اول در جگر جاي خراش
دوربينان تيشه گر بر سنگ خارا مي زنند

در گداز انتظار روز محشر نيستند
دلخراشان سکه بر نقد خود اينجا مي زنند

دردمندان صائب از پا گر برون آرند خار
غوطه در خونابه دل نيزه بالا مي زنند

صحبت ياران يکدل رهنماي مطلب است
آبها يکجا شوند و روي در دريا کنند

هر که پيچد همچو مجنون گردن از زنجير عشق
آهوان در دامن صحرا نظربندش کنند

در حريم حسن هر شمعي که برخيزد زخاک
از پر پروانه ما برگ پيوندش کنند

در گراني عقل اگر پهلو زند با کوه قاف
چون سپند اين آتشين رويان سبکپايش کنند

ديده صاحب بصيرت مي برد در هر نظر
از تماشا، لذت کوري که بينايش کنند

در مي روشن رگ تلخي شود رگهاي خواب
پنبه مينا اگر از پنبه گوشم کنند

چون چراغ روز نوري نيست در سيما مرا
آن زمان گردد دلم روشن که خاموشم کنند

سالها در خرقه پشمينه خون خود خورند
تا دم خود را چو آهوي ختا مشکين کنند

در محيط تلخ، دندان بر سر دندان نهند
تا چو گوهر استخوان خويش را شيرين کنند

گرچه دارند اختيار بالش زانوي حور
چون سبو در پاي خم از دست خود بالين کنند

مايه داران مروت با لب خندان چو گل
خون خود با خونبها در دامن گلچين کنند