ديوان صائب

ابر نيسان مي کشد سر در گريبان صدف
کلک صائب هر کجا گوهرفشاني مي کند

دخل ناقص بر سخن سنجان گراني مي کند
سنگ کم در پله ميزان گراني مي کند

خاک صائب در صفاکاري نگيرد جاي آب
توتيا بر ديده گريان گراني مي کند

گوهر ما را شکستن موميايي کرده است
سبز گردد خار اگر در ديده ما بشکند

تخته تعليم ما دلبستگان ساحل است
در کنار لطف هر کشتي که دريا بشکند

از هجوم آرزو جاي نفس در سينه نيست
سخت مي ترسم که آخر شهپر دل بشکند

نيست در طالع دل بي حاصل ما را قبول
کيست صائب گوشه اين فرد باطل بشکند

از نزاکت رنگ اگر بر چهره گل بشکند
خار از بيطاقتي در چشم بلبل بشکند

نيست از آتش عناني در بساط نوبهار
آنقدر فرصت که دامن بر ميان گل بشکند

چون به سير ماهتاب آيد مه شبگرد من
ماه را از هاله در گرداب حيرت افکند

استخوان در پيکرش صبح سعادت مي شود
سايه بر هر کس هماي ما به دولت افکند

کو نواسنجي که در مغز جهان شور افکند؟
پنبه مغز از سر ميناي ما دور افکند

خاطر معشوق شوراندن نه کار عاشق است
ورنه طوطي مي تواند در شکر شور افکند

راهرو را لنگر آرام در منزل خوش است
خواب خود را دوربين با خلوت گور افکند

رحم کن بر ناتوانان کز دهان شکوه مور
مي تواند رخنه در ملک سليمان افکند

من چسان صائب نگهداري کنم خود را، که خضر
خويش را دانسته در چاه زنخدان افکند

رشته بيتابانه از شرم ميان لاغرش
خويش را در کوچه تنگ گهر مي افکند

من کيم تا دفتر دعوي گشايد بال من؟
در بيابان طلب سيمرغ پر مي افکند

بنده باد بهارانم که از شرم کرم
غنچه را در آستين پوشيده زر مي افکند

چشم ارباب کرم در جستجوي سايل است
ز انتظار جام باشد گردن مينا بلند

حرف سهلي پوچ مغزان را به فرياد آورد
کز نسيمي در نيستان مي شود غوغا بلند

غافلان را رهنمايي مي کند، از عجز نيست
در محيط عشق اگر گرديد دست ما بلند

مي فتد شور قيامت در ميان بلبلان
ناله پرشور صائب هر کجا گردد بلند

مي فتد چون ميوه هاي پخته در يکدم به خاک
هايهويي کز شراب نيمرس گردد بلند

ديگران را سرمه شب گرچه مهر خامشي است
ناله ما در شب ديجور مي گردد بلند