167906 مورد در 0.09 ثانیه یافت شد.
ديوان شاه نعمت الله ولي
يک سخن هرگز نفرمودي تو بي فرمان من
لطفي کن از روي کرم پرده ز رويت در فکن
پروانه سان جان سوختند در بزم ما از مرد و زن
تا چشم مستش ديده ام مستانه مي گويم سخن
بر در خلوت سراي ما سراي خود ببين
بعد ازين گر ره روي در پيش پاي خود ببين
در خواب ديده ايم از آن رو خيال او
که غير او نمي زيبد دراين خلوت سراي او
گل نبويم گر نيابم بوي گل از بوي او
کجا گنجد چو غير تو نمي دانم به جان تو
منم مداح تو کز جان ثنا خوانم به جان تو
هر نور که مي يابم بينم به لقاي تو
چو نورش در نظر دارم لقاي که لقاي تو
به جان تو که جان من ندارد کس بجاي تو
کشم بار همه عالم براي که براي تو
روا باشد اگر سازم درون ديده جاي تو
واقفي بر حال من باشم به جست و جوي تو
مي رويم و رفتن ما نيست الا سوي تو
سيد سرمست ما دائم به گفت و گوي تو
به گنجي گر بود ميلت دل ديوانه اي را جو
کاب زلالي مي رود از ديده ما سوبسو
وز آتش دلسوز ما هم جام سوزد هم سبو
رندي اگر يابي دمي اسرار رندان باز گو
چون بي نشان شدي زخود آن دم نشان بجو
عين ما مي جو تو از دريا و جو
بنوش آب حيات ما بقائي زان فنا مي جو
که تمثال جمال او شود روشن به چشم تو
خيالش نقش مي بندم نمي باشم دمي بي او
وليکن در همه عالم يکي چون نعمت الله کو
ذوق ما داري درآ در بحر و با ما يار شو
خوش بيا در بزم او از عمر برخوردار شو
مو به مو احوال آن زلف پريشان گو بگو
در حق ما هر چه گويد عقل نادان گو بگو
او به ما پيدا و ما قائم به او
قبه اي بر روي آب از عين ما برساخته
پادشاه از لطف خود با بي نوا در ساخته
خوش گوشه اي گرفته در کنج جان نشسته
تافته در همدگر خوش جامه اي را بافته
سر به پاي او نهاده در سر سودا شده
اين چنين خوش شاهدي از غيب بي عيب آمده
چنين گنج ار کسي جويد نشانش کنج ويران ده
وگر دل مي دهي باري به آن زلف پريشان ده
فارغ ز خوف و بيمم اي نور هر دو ديده
وقت آن است که در آب بشوئيم همه
نوش جانت باد اگر با باده نوشان خورده اي
تا توان گفتن که مي با مي پرستان خورده اي
آن عين ما شرابي است وين جام ما حبابي
در نه قدم به خلوت و فرما خوش آمدي
بسوزانم کز اين خوشتر نيابي در جهان عودي
تا نباشد بر سر کويش ز تو دردسري