ديوان صائب

معني فرمانروايي نيست جز اجراي حکم
در سراي خويش هر موري سليماني کند

نغمه داودي اينجا در پس صد پرده است
پيش صائب کيست بلبل تا غزلخواني کند؟

جذبه عاشق اثر در سنگ خارا مي کند
کوهکن معشوق خود از سنگ پيدا مي کند

کار روشن گوهران هرگز نيفتد در گره
کشتي مي بادبان از ابر پيدا مي کند

اينقدر تعجيل در دلسوزي عاشق چرا؟
بيش ازين با چوب خشک آتش مدارا مي کند

هر که دارد ناخن مشکل گشايي چون نسيم
در گلستان غنچه دلتنگ پيدا مي کند

غافلان را پرده غفلت بود در آستين
پاي خواب آلود عذر لنگ پيدا مي کند

در کلام عاشقان هم ربط پيدا مي شود
نغمه بلبل اگر آهنگ پيدا مي کند

طوطي از شيرين زباني محرم آيينه شد
در دل آهن سخندان جاي خود وا مي کند

شد خراباتي گل از روي گشاد خويشتن
بوسه در لبهاي خندان جاي خود وا مي کند

حرف روشن گوهران هرگز نيفتد بر زمين
در صدفها اشک نيسان جاي خود وا مي کند

دور باشي نيست حاجت قهرمان عشق را
برق صائب در نيستان جاي خود وا مي کند

سير چشمي خاک در چشم سخاوت مي کند
مور اين وادي سليمان را ضيافت مي کند

در گلستاني که جولانگاه سرو همت است
شبنمي تسخير خورشيد قيامت مي کند

شيوه اهل محبت نيست دل برداشتن
در فلاخن سنگ ما قصد اقامت مي کند

کارفرماي غضب را خشم مي سوزد نخست
بعد ازان در ديگران گرمي سرايت مي کند

خاب مرگش را نسازد بستر بيگانه تلخ
در حيات آن دوربين کز خاک بستر مي کند

در گذر از کشتن صائب که صيد ناتوان
تيغ را دندانه از پهلوي لاغر مي کند

در بزرگان هيچ عيبي نيست چون نقصان حلم
سنگ کم ميزان دولت را سبکسر مي کند

بوته خاري است در چشم خداجويان بهشت
کي علاج تشنه ديدار، کوثر مي کند؟

ترک دنيا کن که در بحر پر آشوب جهان
دست شستن کار بازوي شناور مي کند

داغ دارد سينه ام را بيقراريهاي دل
اين سپند شوخ خون در چشم مجمر مي کند

لامکان سيران خبر دارند از پرواز ما
شعله ما رقص در بيرون مجمر مي کند

هر که در سرگشتگي ثابت قدم گرديده است
کوه را ابر سبک جولان تصور مي کند

بس که در خون جگر غلطيده ام، نظارگي
هر سر موي مرا مژگان تصور مي کند