ديوان صائب

با خيال يار در يک پيرهن خوابيده ام
بر ندارد سر زبالين هر که بيدارم کند!

چون قفس در هر رگم چاکي سراسر مي رود
سوزن عيسي به تنهايي چه تدبيرم کند؟

اين جواب آن که مي گويد شفايي در غزل
رشک معشوقي چه شد، مگذار تسخيرم کند

در دل آيينه تاريک من خورشيدهاست
چشم مي بازد سبکدستي که پردازم کند

بوي گل را غنچه نتواند نهان در پرده داشت
آسمان کي مي تواند منع پروازم کند؟

در لباس زنگ آزادم زصد ناديدني
روي آسايش نبيند هر که پردازم کند!

فيض مردان در زمان بيخودي افزونترست
تيغ چون گرديد عريان بيشتر طوفان کند

عشق سيل گوهر رازست در هر جا که هست
شمع نتوانست اشک خويش را پنهان کند

برنتابد قهرمان عشق استغناي حسن
ماه کنعان را به جرم ناز در زندان کند

غيرت پروانه چون صائب بر آيد از لباس
شمع را از جامه فانوس در زندان کند

آبداري مي کند شمشير را خونريزتر
در لباس شرم خوبي بيشتر طوفان کند

خاک را ميدان فکر دور گرد عشق نيست
گردباد ما مگر در خويشتن جولان کند

سوزن عيسي بپوشد چشم از نظاره اش
هر که را مژگان خوبان رخنه در ايمان کند

مي نمايد تلخي بادام آخر خويش را
گرچه شيرين کار او را در شکر پنهان کند

از خم چوگان گردون گوي بيرون برده است
در گريبان تأمل هر که سر پنهان کند

خودنمايي لازم افتاده است درد عشق را
لاله نتوانست داغي در جگر پنهان کند

خرده راز محبت پرده سوز افتاده است
سنگ نتوانست در دل اين شرر پنهان کند

بر برومندان مبر غيرت که دهقان فلک
آخر اين گوساله ها را گاو در خرمن کند

چشم بر راهند در کنعان دو صد اميدوار
تا نسيم پيرهن چشم که را روشن کند

سوختم از رشک، تا کي در حضور چشم من
آن خودآرا خانه آيينه را روشن کند؟

دست ليلي را غرور حسن دارد در نگار
پنجه شيران مگر دلجويي مجنون کند

مي کند در خانه گلگشت خيابان بهشت
هر که صائب مي تواند مصرعي موزون کند

چون هدف در پيش ابروي تو اندازد سپر
ماه نو صد سال اگر مشق کمانداري کند

بلبلان چون غنچه بر لب مهر خاموشي زنند
در گلستاني که صائب نغمه پردازي کند

چون صنوبر در سر هر موي دارد ناله اي
هر که دلهاي پريشان را نگهباني کرد