ديوان صائب

عندليباني کز ايشان باغ پرآوازه است
سر برون از بيضه در زير پر ما کرده اند

بر زمين نايد زشادي پاي ما چون گردباد
تا لباس خاکساري در بر ما کرده اند

نيست آه غمزدا در سينه صدچاک ما
مد احسان را برون از دفتر ما کرده اند

در چنين درياي بي زنهار، مردم چون حباب
بادبان کشتي خود دامن تر کرده اند

آرزوي خام مردم را به دوزخ مي برد
عودهاي خام را در کار مجمر کرده اند

مد احسان مي شمارند اين گروه تنگ چشم
چين ابرويي اگر در کار سايل کرده اند

از پي روپوش، واصل گشتگان همچون جرس
ناله هاي خونچکان در پاي محمل کرده اند

کشتگان عشق اگر دستي برون آورده اند
خونبهاي خويش در دامان قاتل کرده اند

خشم را روشندلان در حلم پنهان کرده اند
آتش سوزنده را بر خود گلستان کرده اند

رخنه در ملک وجود از شوق سربازي کنند
گرلبي صاحبدلان چون پسته خندان کرده اند

گوهر شهوار گرديده است صائب قطره اش
هر که را در عالم ايجاد حيران کرده اند

در نظر بازي سرآمد چون نباشند آهوان؟
مدتي زانوي خود ته پيش مجنون کرده اند

ساده لوحاني که دارند از جهان راحت طمع
دام بهر صيد در بحر سراب افکنده اند

رهبر عشق حقيقي مي شود عشق مجاز
زين سرپل تشنگان خود را در آب افکنده اند

خاکساراني که راه عشق را طي کرده اند
آسمانها را مکرر در رکاب افکنده اند

قطره هايي کز سرانجام فسردن آگهند
از صدف خود را در آغوش سحاب افکنده اند

جز ره باريک دل در دامن دشت وجود
تا نظر جولان کند دام سراب افکنده اند

چون نخيزد شور محشر صائب از گفتارشان؟
اهل معني کم نمک در چشم خواب افکنده اند؟

دوربيناني که در پرداز دل کوشيده اند
چهره صبح قيامت را همين جا ديده اند

در مذاق عارفان خون و مي گلگون يکي است
بس که محو لذت ديدار صاحبخانه اند

اهل همت رخنه در سد سکندر مي کنند
اين سبکدستان کليد فتح را دندانه اند

روح قدسي در تن خاکي چسان خامش شود؟
طشت بام افتاده را آواز مي باشد بلند

اختياري نيست وجد و نعره ارباب حال
در گسستن ناله بيتابانه مي خيزد زبند

سيل را خاشاک در زنجير نتواند کشيد
رهروان عشق را دنيا نگردد پاي بند

بيقراران را نظر بر منتهاي مطلب است
تا در آتش نيست، آتش زير پا دارد سپند