ديوان صائب

نيست ممکن نقش پا را از زمين برخاستن
هر گرانجاني که در دنبال محمل ماندماند

هر دلي کز بيم آشتهاي بي زنهار عشق
چون سپند خام در بيرون محفل ماندماند

از حجاب عشق دل از وصل او نوميد ماند
روي مه ناشسته در سرچشمه خورشيد ماند

عمر کوته مي شود از دستگيري پايدار
در بساط زندگاني خضر از آن جاويد ماند

بيقراري خاک را وقت است بردارد زجاي
بس که در زير زمين دلهاي پراميد ماند

از اثر دور نکونامان نمي گردد تمام
در جهان از فيض جام آوازه جمشيد ماند

خامشي بند زبان حرف سازان مي شود
از لب پيمانه خونها در دل غماز ماند

ناخني بر دل نزد ما را درين عالم کسي
نغمه محجوب ما در پرده اين سازماند

از زبان نرم خاکستر بر آتش دست يافت
شمع از آتش زباني در دهان گاز ماند

خامشي صائب کليد بستگيهاي دل است
بلبل ما در قفس از شعله آواز ماند

از حريصان نيست چيزي در جهان جز آه سرد
يادگار از عنکبوتان رشته آمال ماند

آب شد دل ز انتظار و چهره مطلب نديد
در دل آيينه ما حسرت تمثال ماند

حرص را از ريزش دندان غم روزي فزود
زنگ ازين نقد روان در کيسه آمال ماند

شوق ليلي برد ما را صائب از عالم برون
حسرت ديوانه ما در دل اطفال ماند

از غبار خط دهان تنگ او پوشيده ماند
ديدني ناديده و ناديدني در ديده ماند

راز ما خونين دلان را محرمي پيدا نشد
در دل دريا گره اين گوهر سنجيده ماند

نيستم يک جو زميزان قيامت منفعل
کز گراني جرم من در حشر ناسنجيده ماند

از شراب جان ما صائب رگ خامي نرفت
گرچه چندين اربعين اين باده در ميخانه ماند

تا خط بغداد جامم را ز مي لبريز کرد
خونبهاي توبه ام در گردن مينا نماند

چند ريزد صائب از کلک تو ابيات بلند؟
در بياض سينه احباب ديگر جا نماند

تيشه فولاد انگشت ندامت مي گزد
حيف يک فرهاد شيرين کار در عالم نماند

از بناي استوار شرع با آن محکمي
غير برفين گنبد دستار در عالم نماند

طالب آمل گذشت و طبعها افسرده شد
کز چه رو آن آتشين گفتار در عالم نماند

سوخت چشم خيره خورشيد هر شبنم که بود
حسن را در پرده عصمت نگهباني نماند

تازه رويان گلستان غنچه پيشاني نشدند
در بساط لاله و گل روي خنداني نماند