ديوان صائب

توتيا شد سنگ طفلان و جنون من بجاست
در کدامين ساعت سنگين، دلم ديوانه شد؟

خار خار آرزو در جان هر کس ريشه کرد
زود چون خاشاک خواهد خرج آتشخانه شد

سرگذشت زندگي و مرگ از صائب مپرس
مدتي در خواب غفلت بود تا افسانه شد

کاش برمي داشت از خاکش در ايام حيات
اين که آخر شمع نخل ماتم پروانه شد

کار مردم جز فضولي نيست در زير فلک
هر که شد مهمان درين غمخانه، صاحبخانه شد

در لباس لفظ، معني خودنمايي مي کند
عشق پنهان بود تا مجنون ما پيدا نشد

درد من خاطر نشان يار بي پروا نشد
خدمت چشم ترم در راه او مجرا نشد

مي کند در ناخنش ني، پرده بيگانگي
هر که از پهلوي لاغر بورياي خود نشد

شد بيابان مرگ غفلت رهروي کز پيچ و تاب
در بيابان طلب زنجير پاي خود نشد

تا قيامت در حجاب ظلمت جاويد ماند
هر که از سوز درون شمع سراي خود نشد

عاشق از پاس ادب در وصل هجران مي کشد
حسرت طوطي زقرب شکرستان کم نشد

بر سرير کامراني تکيه چون يوسف نزد
هر که چندي معتکف در گوشه زندان نشد

تا به بوي گل نشد قانع درين بستانسرا
با حقيري در نظر زنبور صاحب شان نشد

در مذاقش خاک صحراي قناعت تلخ بود
بر سر خوان سليمان مور تا مهمان نشد

کي ندانم نرم خواهد گشت آن ابروکمان
اين کمان سخت در دوران خط آيان نشد

نيست در طالع گشايش عقده بخت مرا
ورنه کوتاهي زسعي ناخن و دندان نشد

نقش در سيماب نتواند گرفتن خويش را
هرگز از آيينه دل هيچ کس خودبين نشد

غوطه در سرچشمه خورشيد عالمتاب زد
شبنم ما خرج دامان گل و نسرين نشد

خانه زنبور شد از گردن افرازي هدف
اين سزاي آن که در اين خاکدان گردن کشد

حسن را در عشق مي جويد دل بيناي ما
بوي يوسف از گريبان زليخا مي کشد

زخمها در چاشني دارد تملقهاي خصم
سنگ نه بهر دوستي دامان سايل مي کشد

از مروت نيست مجنون مرا عاقل شدن
در سر هر کوچه طفلي انتظارم مي کشد

چون توانم پاي در دامن چو بيدردان کشيد؟
خار صحراي ملامت انتظارم مي کشد

صائب آن نخل برومندم که در فصل خزان
خون گل گردن ز جيب شاخسارم مي کشد

در بياباني که ما سرگشتگان افتاده ايم
پاي حيرت گردباد آنجا به دامان مي کشد