167906 مورد در 0.07 ثانیه یافت شد.
ديوان صائب
اين خراب آباد آخر آهنين بنياد شد
تا زبان بستم دلم گنجينه اسرار شد
آنچه از انفاس، صائب صرف استغفار شد
خار در پيراهن آتش گل بي خار شد
هر نفس کز زندگاني صرف استغفار شد
در بهشت افتاد تا آيينه ما تار شد
هر کجا مژگان من خار سر ديوار شد
از زبان خلق پنهان در دهان شير شد
واله يک نقش چون آيينه تصوير شد
در گلو گردد گره اشکي که بي تأثير شد
آب با آن لطف، خونريز از دم شمشير شد
مشک چون گرديد خون مي بايدش غماز شد
در ته خاکستر اين اخگر جهان افروز شد
ناوک مژگان او در دور خط دلدوز شد
در گلستان جهان مرغي که دست آموز شد
آسمان چون حلقه فتراک بر من تنگ شد
دامن مادر به طفل من کنار بام شد
پنجه مشکل گشاي نوبهاران را چه شد؟
گريه مستانه ابر بهاران را چه شد؟
تخم من تا سوخت در زيرزمين آسوده شد
گر چنين خاکستر پروانه خواهد توده شد
خار صحراي ملامت موي آتش ديده شد
تا لب خونخوار آن شيرين پسر ميخواره شد
جمله ايام حياتم صرف يک نظاره شد
استخوانم گرچه از زخم نمايان شانه شد