ديوان صائب

رنگها در روز روشن مي نمايد خويش را
از سيه کاري مرا موي سفيد آگاه کرد

پشت بر ديوار دادم تا نظر کردم که بحر
از صدف گهواره در يتيم آماده کرد

شد به چشمم توتيا گرد يتيمي تا محيط
از صدف گهواره در يتيم آماده کرد

پيش ازين هر چند شهرت داشت در ملک عراق
سير ملک هند صائب را بلندآوازه کرد

پيش آن لبها که ني در ناخن شکر شکست
بهر جوي شير نتوان گريه طفلانه کرد

نيست آسان زير کوه درد قد افراشتن
چون کمان در سينه من ناوک او خانه کرد

بوسه ها پيچيد در مکتوب بهر ديگران
وز تريها نامه خشکي به ما انشا نکرد

ريخت اشک آتشين در ماتم پروانه شمع
عالمي را سوخت آن بيرحم و چشمي تر نکرد

عالم پرشور گلزاري است بر روشندلان
تلخي دريا اثر در طينت گوهر نکرد

جامه سرگشتگي بر قامت من راست است
گردباد اين رقصها در دامن هامون نکرد

گريه بر عاشق گوارا نيست در شبهاي وصل
ابر بي هنگام دهقان را به فرياد آورد

مهر عالمتاب در هر جا دچار او شود
با کمال شوخ چشمي رو به ديوار آورد

برنگردد در قيامت جان مشتاقان به جسم
کيست اين سيلاب را ديگر به کهسار آورد؟

کوهکن را برق آتشدستيم دارد کباب
بيستون را تيشه ام در رقص چون طور آورد

ديده چون تاب صفاي آن بناگوش آورد؟
شبنمي چون خرمن گل را در آغوش آورد؟

غنچه تصوير از مستي گريبان پاره کرد
تا دل افسرده ما را که در جوش آورد

صائب از ما ذوق ايام جواني را مپرس
کيست تا در خاطر آن خواب فراموش آورد

زخمي عشق تو چون رو در بيابان آورد
لاله خونگرم خاکستر به دامان آورد

گريه ها در پرده دارد عيشهاي بي گمان
خنده بي اختيار برق، باران آورد

نيست دربار من خونين جگر جز لخت دل
در کنار از کشتيم گرداب گل مي آورد

نيست ممکن گل نچيند عاشق از بيطاقتي
رشته در آغوش پيچ و تاب گل مي آورد

نيست صائب در زمين شور باران را اثر
از کدورت کي مرا صهبا برون مي آورد؟

شاخ و برگ آرزوها مي شود موي سفيد
حرص در صدسالگي دندان برون مي آورد

بي نياز از آب خضرم، عمر درويشي دراز!
کاسه در يوزه ام چندين سر فغفور خورد

ناخن مطرب حنايي شد زرنگين نغمه اش
تا که در مستي شراب از کاسه طنبور خورد؟