ديوان صائب

هر که رخت اينجا به وحدتخانه عزلت کشيد
مي تواند خواب راحت در کنار گور کرد

بانگ زنجير عدالت در جهان پيچيده است
گرچه عمري شد که کسري طي اين منشور کرد

خضر در تعمير ما چندين چه مي ريزد عرق؟
سيل نتوانست اين ويرانه را معمور کرد

جلوه معشوق در خارا سرايت مي کند
رقص موسي را درين هنگامه کوه طور کرد

نيست صائب چشم در پي لقمه درويش را
لقمه بخت مرا چشم که يارب شور کرد؟

داشت بيدردي به زندان تن آساني مرا
زخم تيغ او در رحمت به رويم باز کرد

عشق آخر انتقام خويش از يوسف کشيد
گرچه در آغاز چندي بر زليخا ناز کرد

شد زچشم شور دريا آب در کامش گره
تا صدف لب پيش ابر نوبهاران باز کرد

ناخن شاهين سراسر مي رود در سينه ام
بر ميان نازکش تا بهله دست انداز کرد

هر که صائب معني رنگين به لفظ تازه بست
باده شيراز را در شيشه شيراز کرد

نخل نورس در زمين پاک قامت مي کشد
دامن مريم مسيحا را فلک پرواز کرد

هر که در جمعيت اسباب عمرش صرف شد
پرده هاي خواب بهر چشم بينا جمع کرد

در گره کار تهيدستان نمي ماند مدام
قسمت پيمانه گردد هر چه مينا جمع کرد

عزم صادق رخنه در سد سکندر مي کند
صبح از آهي گريبان فلک را چاک کرد

نيست غير از عقده دل حاصلي پيوند را
در بريدنها دلي از گريه خالي تاک کرد

تا گل صبح قيامت خار خار من بجاست
خار در پيراهنم مژگان آن بيباک کرد

کوه را برق تجلي در فلاخن مي نهد
کوهکن چون صورت شيرين رقم بر سنگ کرد؟

داشتم از زندگي اميد حسن عاقبت
عشق در پيري مرا بازيچه اطفال کرد

عندليب ما زقيد بيضه تا آزاد شد
در دبستان قفس مشق شکست بال کرد

در حريم کعبه فانوس، ديگر ره نيافت
تا صبا خاکستر پروانه را پامال کرد

مي کند برگ اقامت را خزان پا در رکاب
سردي ايام عمر بيوفا را گرم کرد

تا در اقليم قناعت سايه ديوار هست
اجتناب از سايه بال هما خواهيم کرد

پرده هاي چشم خون آلود را چون برگ گل
در گريبان نسيم پيرهن خواهيم کرد

پرده فانوس را چون بال خود خواهيم سوخت
دست در آغوش شمع سيمتن خواهيم کرد

چون زغربت باز گرديم، از نواهاي غريب
حلقه ها در گوش ياران وطن خواهيم کرد