ديوان صائب

اضطراب راهرو را قرب منزل کم کند
در کنار خنجر قصاب خوابم مي برد

چون کباب در نمک خوابيده شور من بجاست
گاه گاهي گر شب مهتاب خوابم مي برد

دارد از لغزش مرا صائب گراني بي نصيب
در کف آيينه چون سيماب خوابم مي برد

از سرکوي دلاويزش صبا در بوستان
خار و خس مي آورد، سنبل به دامن مي برد

در دل آزاده ام گرد تعلق فرش نيست
سيل از ويرانه من شرمساري مي برد

چشم برق از اشتياق خرمن من مي پرد
در پي آزار زخم چشم سوزن مي پرد

در دل هر نقطه خالش سواد اعظمي است
کيست بر مجموعه حسنش سراپا بگذرد؟

شور صدزنجير فيل مست مي آيد به گوش
هر کجا مجنون ما زنجير در پا بگذرد

در خراباتي که آيد سينه گرمم به جوش
از سرخم جوش مي يک نيزه بالا بگذرد

ترک فاني بهر باقي در شمار زهد نيست
اوست زاهد کز سر دنيا و عقبي بگذرد

مي شود باد خزان شيرازه جمعيتش
عمر هر کس در پريشاني چون سنبل بگذرد

در بهار از باده گلگون گذشتن مشکل است
واعظ از ما بگذران تا موسم گل بگذرد

چند اوقات گرامي همچو طفل نوسواد
در ورق گرداني ليل و نهارم بگذرد

در محيط من به جان خويش مي لرزد خطر
کيست طوفان تا زبحر بيکنارم بگذرد؟

با خيال او قناعت مي کنم، من کيستم
تا وصالش در دل اميدوارم بگذرد؟

شوق چون پا در رکاب بيقراري آورد
کاروان شبنم از ريگ بيابان بگذرد

چشمه زمزم نمک در ديده خود ريخته است
تا مبادا غافل آن سرو خرامان بگذرد

دل زمن مي گيرد و روي دلش با ديگري است
اينچنين ظلمي مگر در کافرستان بگذرد

در حريم وصل از نوميدي من آگه است
با دهان خشک هر کس زآب حيوان بگذرد

در برون باغ بوي گل مرا ديوانه کرد
تا چها بر بلبل از قرب گلستان بگذرد

خار در راه نسيم بي ادب نگذاشته است
غيرت بلبل زخون باغبان چون بگذرد؟

پر زند تا روز محشر در فضاي لامکان
تير آهم از ترنج آسمان چون بگذرد

در زمين پاک من ريگ روان حرص نيست
مي تواند شبنمي کشت مرا سيراب کرد

بيقراري مي شود در گوهر افزون آب را
وصل درمان دل بيتاب نتوانست کرد

از اجل پروا نمي باشد دل بيدار را
چشم انجم را کسي در خواب نتوانست کرد