ديوان صائب

تو خفته اي و مي شکند خار آتشين
در پاي آفتاب ز بس جستجوي صبح

اي دل سياه، عزت پيران نگاه دار
در خون مکش ز باده گلرنگ موي صبح

در شکرستان فيض مور و سليمان يکي است
قاف به قاف جهان سفره کشيده است صبح

در بحر و بر عالم شبها دليل گردد
چشمي که شد چو انجم محو نظاره صبح

دردمندي کرد بر من شربت ديدار تلخ
قند باشد در دهان مردم بيمار تلخ

مي کشد از لطف عاشق تلخي زهر عتاب
باده شيرين بود در مشرب خمار تلخ

مي خورد ابروي او در وسمه خون خويش را
زنگ باشد بر دل شمشير جوهردار تيغ

تا زبان خامه صائب سخن پرداز شد
طوطيان را حرف شيرين گشت در منقار تلخ

قرب نيکان را نمي باشد سرايت در بدان
کز شکر شيرين نگردد چون بود بادام تلخ

جلوه شکر کند در کام، زهر عادتي
نيست ناکامي به کام عاشق ناکام تلخ

نهاده اند ز هر خار در کمان تيري
مکن نگاه به گلهاي بوستان گستاخ

نشان تير هوايي همان کماندارست
به قصد چرخ منه تير در کمان گستاخ

ز کاوکاو، شرربار مي شود آتش
منه به حرف کس انگشت در بيان گستاخ

مخور ز چهره گلگون گل، فريب جمال
که در مقام جلال است رخت شاهان سرخ

زرست مايه خوشحالي و برومندي
که روي گل بود از خرده در گلستان سرخ

به رنگ آب کند جلوه در نظر نرگس
ز باده چون نشود چشم باده خواران سرخ؟

صائب بريز اشک که در آفتاب حشر
خواهد گرفت دست ترا اين گلاب تلخ

شد زسر گرداني من بس که حيران گردباد
کرد گردش را فرامش در بيابان گردباد

چون ندارد ريشه در صحراي امکان گردباد
مي برد آوارگي زود از بيابان گردباد

ريشه در خاک تعلق نيست اهل شوق را
مي رود بيرون ز دنيا پايکوبان گردباد

تيره بختي مي کند کوته زبان لاف را
در دل شبها نمي باشد نمايان گردباد

تنگناي شهر زندان است بر سر گشتگان
راست مي سازد نفس را در بيابان گردباد

گر زمد آه من در دل ندارد خارها
از چه مي باشد غبارآلود و پيچان گردباد؟

عشق بي پروا دماغ خانه آرايي نداشت
اين گره در کار دريا از حباب ما فتاد

چاره جوييهاي غمخواران مرا بيچاره کرد
اين گره در کار من از سوزن عيسي فتاد