ديوان صائب

زنهار مجوييد ز کس ديده بيدار
در خوابگه دهر که افسانه زند موج

در سد سکندر بتوان رخنه فکندن
گر داعيه همت مردانه زند موج

صد پرده گلوگيرتر از موج سراب است
بزمي که در او سبحه صد دانه زند موج

آنجا که شود خامه صائب گهرافشان
در شوره زمين گوهر يکدانه زند موج

تا شوي در گردن افرازي نمايان چون هدف
با لباس کاغذين از تير باران سرمپيچ

در کمال حسن دارد خال بيش از زلف دخل
از رضاي مور زنهار اي سليمان سرمپيچ

از بيخودي افتاد به جنت دل افگار
در خواب بود راحت بيمار و دگر هيچ

در کار جهان صرف مکن عمر به اميد
کافسوس بود حاصل اين کار و دگر هيچ

در چشم جهان ريخت نمک صبح قيامت
چشم تو نشد سير ازين خواب گران هيچ

در جبين کس نمي بينيم انوار صلاح
ريش و دستاري بجا مانده است ز آثار صلاح

نوبت پاکي ز دلها با لباس افتاده است
در گره افتاده از عمامه ها کار صلاح

سعي کن چون عارفان در پاکي باطن، که نيست
پاکي ظاهر متاع روي بازار صلاح

مي شود سرپنجه خورشيد تابان پنجه اش
هر که آويزد ز روي صدق در دامان صبح

هيچ کافر را الهي کودک بدخو مباد!
خون شد از بدخويي من شير در پستان صبح

من که نور صدق مي تابد ز گفتارم، چرا
شمع کافوري نسوزد در شبستانم چو صبح؟

خرده انجم ندارد رونقي در کوي صبح
مهره خورشيد شايسته است بر بازوي صبح

در مصيبت خانه دنيا دل بي داغ نيست
مهر تابان دست افسوسي است بر زانوي صبح

گر چه خاکستر شب صيقل زنگار دل است
در صفاکاري دل، دست دگر دارد صبح

نيست در پرده چشمش ز سياهي اثري
مي توان يافت عزيزي به سفر دارد صبح

برد از مغز زمين خشکي سودا بيرون
جوي شيري است که در پرده شکر دارد صبح

دل سنگ آب کند ناله مرغان چمن
پنبه در گوش ازين راهگذار دارد صبح

در قدح خون شفق دارد و گل مي خندد
مشرب مردم پاکيزه گهر دارد صبح

چون عرق کوکبش از طرف جبين مي ريزد
تا بناگوش که در مد نظر دارد صبح؟

هر سري را نکشد دار فنا در آغوش
سر خورشيد سزد شمسه دروازه صبح

مي شود زود چو خورشيد چراغش روشن
هر که جايي نرود غير در خانه صبح