ديوان صائب

خاطر خرم دگر کسي ز که جويد؟
صبح در ايام ما گرفته جبين است

در سفر بار رفيقان نشوم
دل بود توشه راهي که مراست

به دو صد دانه گوهر ندهم
در جگر رشته آهي که مراست

دل به ماتمکده خاک مبند
گر دل زنده ترا در کارست

در تن مرده دلان رشته جان
پر کاهي است که بر ديوارست

اي خوشا که همچون گل در کنار من باشي
با نگاه جانسوزت وه چه کامرانيهاست

غنچه اميد را، قفل دل تنگ را
هست کليدي اگر، در بغل محشرست

چشم و در سير را، نيست به نعمت نياز
کاسه ما فربه است، کيسه اگر لاغرست

نشان تو اي بي نشان از که جويم؟
که در بي نشاني است پنهان نشانت

در عالم شهود ندارد دليل راه
حيران عشق را نکند بيقرار بحث

آيينه را ز نقش پريشان مکن سياه
در مجلس حضورمکن زينهار بحث

در گذر از عالم امکان که اين وحشت سرا
بستر بيمار را ماند ز درد احتياج

باغ بر هم خورده را ماند در ايام خزان
ساحت روي زمين از رنگ زرد احتياج

نيست در خاطر آزاده تردد را راه
سرو چون آب نباشد به سراسر محتاج

نشود جمع به هم نعمت و دندان هرگز
که صدف در دل درياست به دندان محتاج

سر خود گير ز درگاه بهشت اي رضوان
که در اهل کرم نيست به دربان محتاج

در دل ابر چه خون تلخي دريا که نکرد
نشود هيچ کريمي به لئيمان محتاج!

در گلستان جهان غير دل من صائب
غنچه اي نيست که نبود به شکفتن محتاج

عشق در هر نفسي دام دگر طرح کند
بحر را کم نشود سلسله تازه موج

ازان زمان هک به دولتسراي فقر رسيد
دگر نگشت دل ما به هيچ در محتاج

ميان گشوده سرانجام خواب مي گيري
در آن طريق که ني شد به صد کمر محتاج

در کام اژدها نروي تا هزار بار
صائب گل مراد نچيني ز روي گنج

آن گنج خفي در دل ويرانه زند موج
آن بحر درين گوهر يکدانه زند موج؟

پيشاني درياي کرم چين نپذيرد
چندان که گدا بر در اين خانه زند موج

جز چشم سياهش که فرنگي است نگاهش
در کعبه که ديده است که بتخانه زند موج؟