ديوان صائب

چنان غفلت ترا مدهوش کرده است
که خواب مرگ در گوشت فسانه است

به هر محفل که دمسردي در او هست
دل روشن چراغ صبحگاهي است

گناهي را که در ديوان رحمت
نمي بخشند صائب بيگناهي است

بي طلب سيراب مي گردد ز مي
چون سبو دستي که در زير سرست

در سخن لعلش قيامت مي کند
اين نمکدان پر ز شور محشرست

لطف او در پرده دارد چشم را
مغز او را استخواني ديگرست

مرد عشقي، خيمه بيرون زن زخود
در بهاران دامن صحرا خوش است

در دهان اژدهاي خم رود
مست بي پرواتر از مخمور نيست

صبحيم ولي ز سرد مهري
در سينه ما نفس به خواب است

در مملکت وسيع رحمت
هر جنس که مي برند، باب است

در دامن برگ پا شکسته است
داغ دل لاله خوش نشين نيست

در خانه او چو خانه زين
پايم ز نشاط بر زمين نيست

در زير لبش هزار عذرست
امروز که چينش بر جبين نيست

در ديده خرده بين ما صائب
دل مرکز و نه سپهر پرگارست

چون آينه هر که بينشي دارد
در چهره خوب و زشت حيران است

از روي گشاد، فيض مي بارد
در خنده برق اميد باران است

هرگز دل اهل عشق بي غم نيست
در قطره ما هميشه طوفان است

از حسن تو جيب خاک پر ماه است
يوسف ز خجالت تو در چاه است

در منزل کفر و دين نمي ماند
با عشق سبکروي که همراه است

آه که در عهد اين گسسته عنانان
مردمک مردمي به چشم رکاب است

نسيه مکن نقد خود که هر گل صبحي
در نظر خود حساب، روز حساب است

آخر نوميدي است اول اميد
خواب چو در ديده سوخت سرمه خواب است

هر نفسي کز جگر به صدق برآيد
کم مشمارش که در شماره صبح است

عمر دوباره که خلق طالب اويند
در گره خنده دوباره صبح است

رزق من از شاهراه گوش درآيد
روزي من چون صدف ز در ثمين است