ديوان صائب

دولت افتاده است در قدمم
پر و بال هما حصير من است

صف مژگانش در زبان بازي است
گر چه چشمش به خواب ناز شده است

نيست يک دل گشاده، حيرانم
که در فيض بر که باز شده است

رو به دريا نهاده بي لنگر
بي حضور آن که در نماز شده است

به که بر خود نبندد از دربان
در دولت به هر که باز شده است

تا به دل تخم عشق کشته شده است
آه من در جگر برشته شده است

خنده برق در سبکسيري
با نشاط زمانه هر دو يکي است

جلوه آب خضر در ظلمات
با شراب شبانه هر دو يکي است

ما که از بال خويش در قفسيم
بيضه و آشيانه هر دو يکي است

در مقامي که غور بايد کرد
قطره و بحر بيکرانه يکي است

خنده در چشم آب گرداند
ماتم و سور اين زمانه يکي است

راه عشق است بي نشان، ورنه
در ره عقل نقش پايي هست

برو اي داغ فکر ديگر کن
در دل اهل درد جايي هست

مي در جبين پاکان از شرم آب گردد
رخسار شرمگين را خط پرده حجاب است

با بد گهر مياميز تا بد گهر نگردي
حکم شراب دارد آبي که در شراب است

ما شکوه اي نداريم از تنگدستي، اما
در ماه ناتمامي نقصان آفتاب است

دنيا طلب محال است در خاک و خون نغلطد
موج سراب اين دشت شمشير آبدارست

با ناز برنيايند اهل نياز هرگز
گل گر پياده باشد در بلبلان سوارست

چون کوه پايدارست درد گران رکابش
عمر سبک عنانش چون برق در گذارست

از خلق خوش توان شد در چشم خلق شيرين
صبح گشاده رو را انجم زر نثارست

دنبال ماندگان را هر کس که دست گيرد
در منزل است هر چند دنبال کاروان است

در بيخودي توان ديد بي پرده روي مطلوب
از خويشتن گسستن بند نقاب حسن است

خوشتر بود ز سر جوش در کام عشقبازان
هر چند خط مشکين درد شراب حسن است

خال از شکسته پايي در کنج لب خزيده است
زلف از درازدستي مالک رقاب حسن است

تردستي مکافات شب در ميان نباشد
ايام خط شبرنگ روز حساب حسن است