ديوان صائب

از همرهيش در جگر لاله نفس سوخت
از بس که به تعجيل گل لعل قبا رفت

در يک نفس از کيسه گلزار شکوفه
چون سيم و زر از پنجه ارباب سخا رفت

بيقدري ما چون نشود فاش به عالم؟
ماهي که شب قدر در او بود نهان، رفت

خاموشي و گفتار دهان تو دهد ياد
از بست و گشاد در دکان قيامت

مانند در گوش تو شده تازه و سيراب
از صبح بناگوش تو ايمان قيامت

وقت است که در ديده خفاش گريزد
از شرم تو خورشيد درخشان قيامت

هم جنتي از چهره و هم دوزخي از خوي
نقدست در ايام تو سوداي قيامت

در سينه ما سوختگان نم نتوان يافت
بي آب بود دامن صحراي قيامت

در سايه کوه گنه ما ز بلندي
آسوده بود خلق ز گرماي قيامت

فرعون که مي زد لمن الملک ز نخوت
در بحر عدم غوطه زد از چوب شبانت

اين سرکشي نخل تو با خاک نشينان
زان است که در خواب بهارست خزانت

اين چه چشم هميشه در خواب است
اين چه شرم هميشه بيدارست

اين چه مژگان رخنه در دل کن
اين چه چشم هميشه بيمارست

چشم بد دور ازان چمن که در او
مژه شوخ، خار ديوارست

دام گردون به خاک پوسيده است
يک رم آهوانه در کارست

سر بي شور، جام بي باده
دل بي عشق زنده در گورست

زخم در تيغ مي شود ناسور
بس که آفاق پر شر و شورست

ره مده حرص و آز را در دل
که پر و بال دشمن مورست

جز در حق به هر دري که روي
مد انعام، چوب دربان است

گل بي خار اين چمن صائب
در گريبان غنچه خسبان است

عقل مرغي است در قفس محبوس
عشق سيمرغ قاف امکان است

عندليبي که در خيال گل است
هر کجا غنچه مي شود چمن است

خنده هر چند کم بود، در وقت
خانه پرداز محنت کهن است

مغز گردد در استخوانش نال
چون قلم هر که عاشق سخن است

بر زبان قلم نيايد راست
آنچه از شوق در ضمير من است