ديوان صائب

چون مهلت اوراق خزان ديده دو روزي است
در قافله عمر اگر پيش و پسي هست

هر خال ترا زير نگين ملک جمي هست
در هر شکن زلف تو بيت الصنمي هست

آن را که ز حرفش نتوان سربدر آورد
در پرده دل، زلف پريشان رقمي هست

از گرد خودي چهره جان پاک بشوييد
تا در جگر شيشه و پيمانه نمي هست

زندان عدم، رخنه اميد نداد
در عالم ايجاد، اميد عدمي هست

صائب دل جمعي است که خرسند به فقرند
گر زان که در آفاق دل محتشمي هست

اميد خطا نيست چو در شست کماندار
انديشه جستن ز سر تير قضا چيست؟

آن غنچه اگر چاک گريبان نگشايد
در جيب نسيم سحر و باد صبا چيست؟

در دست دوا چاره هر درد نهان است
دردي که دوا باعث آن است دوا چيست؟

کاهي که بود در ته ديوار، چه داند
کاندازه بيطاقتي کاهربا چيست؟

چون ديده ارباب هوس، روز قيامت
در پله اعمال تو جز خواب گران چيست؟

چون راه سخن نيست در آن غنچه مستور
گوش دو جهان تنگ شکر از سخن کيست؟

در نافه شب، خون شفق مشک که کرده است؟
اين مرحمت از طره عنبرشکن کيست؟

در خون شفق، ساعد صبح و کف خورشيد
از حيرت نظاره سيب ذقن کيست؟

هر چند که هنگامه دلهاست ازو گرم
روشن نتوان گفت که در انجمن کيست

خاري که نسازي ترش از ديدن آن، روي
در چاشني فيض کم از هيچ رطب نيست

شمعي که به منت دل بيمار نسوزد
در عالم ايجاد به جز گرمي تب نيست

با دامن خلق است ترا دست بدآموز
ورنه چه مرادست که در دامن شب نيست؟

مردم ز تکلف همه در قيد فرنگند
هر جا که تکلف نبود هيچ تعب نيست

زندان فراموشي من رخنه ندارد
در مصرم و هرگز ز عزيزان خبرم نيست

صائب همه کس مي برد از شعر ترم فيض
استادگي بخل در آب گهرم نيست

محتاج به دريا نبود گوهر سيراب
در ملک قناعت دل و چشم نگران نيست

از قرب کجان، راست برآرد به ستم دست
از تيرچه انديشه، چو در بحر کمان نيست؟

از شرم در بسته روزي نگشايد
روزي ز دل خود بود آن را که دهان نيست

از بوالعجبيهاست که شيريني عالم
مستور در آن تنگ دهان است و دهان نيست