ديوان صائب

هر بند گراني که کند عقل سرانجام
در پيش سبکدستي مي، بند قبايي است

در هر چه به رغبت نگري راهزن توست
بر هر چه کني پشت، ترا راهنمايي است

در مشرب جمعي که مهياي رحيلند
هر رنجش بيجاي فلک، لطف بجايي است

بي روي تو چشم از همه خوبان نتوان بست
يوسف چو نباشد در کنعان نتوان بست

در کيش سر زلف که هم عهد شکست است
زنار توان بستن و پيمان نتوان بست

در عالم بالاست تماشايي اگر هست
بيرون ز مکان است و زمان جايي اگر هست

چيزي که بجا مانده همين ترک تمناست
در خاطر عشاق تمنايي اگر هست

آهي است که از سينه افسوس برآيد
در باغ جهان نخل تمنايي اگر هست

از ساده دلي چون گذري عالم مستي است
در زير فلک دامن صحرايي اگر هست

در آينه تار، پري ديو نمايند
صاف است جهان جان مصفايي اگر هست

بر طوطي جان، تلخي غربت ننمايد
در خانه دل آينه سيمايي اگر هست

گردست فشاندن به دو عالم نتواني
در دامن عزلت بشکن پايي اگر هست

زنهار که غافل مشو از خامه نقاش
در مد نظر صورت زيبايي اگر هست

صائب دل پر خون بود و ديده خونبار
در مجلس ما ساغر و مينايي اگر هست

گر نيست مرا در حرم تنگ شکر، بار
سامان به سر دست زدن همچو مگس هست

صائب نشود پخته به خورشيد قيامت
در ميوه هر دل که رگ خام هوس هست

صائب چه خيال است کند خواب فراغت
چون نفس کسي را که سگي در مرسش هست

گل مي شکفد از مژه خار مغيلان
تا در قدم گرمروان آبله اي هست

چون معني بيتيم يکي، از ره معني
در صورت اگر ما و ترا فاصله اي هست

ارباب جنون را ز کشاکش خبري نيست
در گردن عقل است اگر سلسله اي هست

همره چه ضرورست، که از سنگ ملامت
در هر قدم راه جنون قافله اي هست

در هر شرري دوزخ نقدي است مهيا
ايمن نتوان شد، ز خودي تا اثري هست

پرگار ترا نقطه بود گوهر مقصود
در خويش چو گرداب ترا تا سفري هست

هر موج خطرناک، کليد در فيضي است
زين بحر منه پاي برون، تا خطري هست

در ترک تمنا بود آسودگي دل
تلخ است شکر خواب به هر جا مگسي هست