ديوان صائب

خورشيد کز او نعل فلکهاست در آتش
پروانه پر سوخته انجمن توست

خميازه گل وقت سحر بي سببي نيست
غفلت نکنم، در خم آن طرف کلاه است

صائب عجبي نيست گر آرام ندارم
خاکستر من در گرو صرصر آه است

در دايره نه فلک آرام ندارد
اين نقطه شوخ از خط فرمان که جسته است؟

در گلشن خلدش نتوان داشت به زنجير
اين طاير وحشي ز گلستان که جسته است؟

در دامن ساحل نزد چنگ اقامت
اين مشت خس از سيلي طوفان که جسته است؟

در باغ جهان شاخ گلي نيست که صد دست
سرمشق شکستن ز کلاهت نگرفته است

آخر که رسد در تو، که دلهاي سبکسير
دامن به سبکدستي آهت نگرفته است

زنگار گرفته است دل اهل جهان را
در آينه هيچ نظر نور نمانده است

در ناله دلها ز اجابت اثري نيست
ناليدن پوچي ز جرس بيش نمانده است

ما در چه شماريم، که خورشيد جهانتاب
گردن به تماشاي تو از صبح کشيده است

در عهد سبکدستي آن غمزه خونريز
شمشير تو آسوده تر از راه بريده است

حق بر طرف توست در آزردن صائب
سر رشته پيمان تو هرگز نبريده است

در بردن دل اينهمه تعجيل چه لازم؟
اين طور زليخا پي يوسف ندويده است

در صاف خموشي نبود درد ندامت
دندان تأسف لب ساغر نگزيده است

با شوخي آن چشم، رم چشم غزالان
در ديده صاحب نظران پرده خوابي است

در دلبري اندام تو کم نيست ز رخسار
هر بند قباي تو مرا بند نقابي است

در ديده من جوهر بيرحمي شمشير
از سوختگي سايه بيد و لب آبي است

دستي که به احسان، فلک خشک گشايد
در ديده روشن گوهران موج سرابي است

هر آه جگرسوز که از سينه برآيد
در دامن صحراي جزا سايه بيدي است

صائب اگرت ديده بيدار نخفته است
در پرده شبگير عجب صبح اميدي است

صحراي عدم ساده ازين پست و بلندست
در ملک وجودست اگر صلحي و جنگ است

حيرت زدگان بيخبر از منزل و راهند
در قافله ما نه شتابي نه درنگي است

صائب گل آن است که هموار نگشتي
در راه سلوک تو اگر خاري و سنگي است

هر عقده که در راه طلب روي نمايد
سودازده زلف ترا نافه چيني است