ديوان صائب

در پله چشمي که به عبرت نبرد راه
گر دولت بيدار بود، خواب گران است

از دل نبرد شوق وطن عزت غربت
در صلب گهر آب همان قطره زنان است

در قافله ريگ روان پيش و پسي نيست
پس مانده اين مرحله از پيشروان است

حيرت زدگان را نبود بهره اي از وصل
در دامن گل ديده شبنم نگران است

در بال و پر عزم، مرا کوتهيي نيست
سنگ ره من کاهلي همسفران است

صائب دم گرمي که برآرد ز جهان دود
در حلقه ما سوختگان باد خزان است

پوشيدن چشم از دو جهان سود نبخشد
مادام که دل در بر سالک نگران است

پيداست چو ابر تنک جلوه خورشيد
در پرده چشمي که خيال تو نهان است

چون سيل، طلبکار ترا سنگ ملامت
در قطع بيابان طلب، سنگ فسان است

در مشرب من خلوت اگر خلوت گورست
بسيار به از صحبت ابناي زمان است

صائب مکن انديشه جان در سفر عشق
کاين مرحله را ريگ روان خرده جان است

در چشم تر من ز خيال خط سبزت
هر گوشه پريزاد دگر بال فشان است

افلاک ز نقش قدم اوست نگارين
آن سرو که در مجلس ما دست فشان است

ابري است که در باغ بهشت است خرامان
چشمي که به رخسار نکويان نگران است

بي خون جگر، آبي اگر هست درين دور
در سينه سنگ و گره بدگهران است

اين عقل که هنگامه گفتار فرو چيد
موري است که در دست سليمان جنون است

در جبهه من شعله فطرت بتوان ديد
چون تيغ عيان جوهرم از چين جبين است

در خانه آيينه چه حاجت به چراغ است؟
بر سينه من داغ نهادن نمکين است

آن خانه برانداز که در خانه زين است
معمار تمناي من خاک نشين است

بسيار شود مرکز سرگشتگي خلق
خالي که در آن کنج دهن گوشه نشين است

بي مرگ نخوابد قدم سعي حريصان
آسايش اين طايفه در زير زمين است

دارد سر ويراني من پشته سواري
کز شوخي او زلزله در خانه زين است

سيلاب خرامي که فکنده است ز رفتار
در کوه گران رعشه سيماب همين است

ماهي که نموده است ز رخسار شفق رنگ
خون در دل خورشيد جهانتاب همين است

آن فتنه ايام که در پرده شبها
آورده شبيخون به سر خواب همين است